Του Δημοτικού και όλα πήγαν τέλεια. Απήλαυσα και την μικρή Ειρήνη που πάει πέμπτη τάξη του δημοτικού, και εχτές ήταν μια όμορφη βραδιά. Το σχολείο όμορφο στολισμένο, όλα τα παιδάκια με τα ολόλευκα ρούχα τους, αγνά αμόλυντα άσπιλα. ‘Όλα μαζί μια γροθιά και το αποτέλεσμα εξαιρετικό. Γονείς παππούδες και γιαγιάδες να καμαρώνουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια αντίστοιχα. Εννοείται είχαμε πριν τις εντάσεις της τελευταίας στιγμής, αλλά και πιο σπίτι δεν τις έχει στην τελική? Μόνο το δικό μου? Αλλά στην τελική πάντα τα βρίσκουμε. Σφαζόμαστε και μετά τα βρίσκουμε. Δύσκολες οι σχέσεις, και ειδικότερα οι οικογενειακές.
Συγκινήσεις γέλια κλάματα αποτελούνταν από το χτεσινό απόγευμα. Εκτάκια που έκλαιγαν αγκαλιαζόντουσαν γιατί θα αποχωριστούν το αγαπημένο τους δημοτικό και θα ξεκινήσουν στο άγνωστο το αβέβαιο, το Γυμνάσιο. Έχω πει και στην Ειρήνη μου, στην δικιά μου Ειρήνη να το ζήσει και να το ρουφήξει όλο. Κάθε στιγμή κάθε λεπτό. Γιατί αυτά θα έχει να θυμάται. Τα γέλια, τα κλάματα, τους τσακωμούς, τις φιλίες που χαλάνε, τις φιλίες που ξανασμίγουν. Χρόνια που δεν θα γυρίσουν πίσω. Στιγμές που δεν θα τις ξαναζήσει και τις ζει, τις ρουφάει. Της μένουν χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά της.