Και η εβδομάδα ξεκίνησε ξανά και δυναμικά. Μπορώ να πω ότι ξεσκίζομαι στον ύπνο, μάλλον μου λείπει. Αυτό που λείπει. Πήρα και τα παιδιά και πήγαμε στην παραλία. Μου λείπει βέβαια η φίλη μου η Τέα. Αλλιώς να είσαι με παρέα και έχουν τα παιδιά και παίζουν, και αλλιώς να είσαι με τα παιδιά. Λες και εσύ και καμιά κουβέντα και περνάει και η ώρα. Πόσο να κάτσεις, και εγώ βαρέθηκα και εκείνα βαρέθηκαν. Άσε που είχε και ψοφόκρυο και άργησε να συνέλθει το κοκκαλάκι μου. Τέλος πάντων το πάλεψα. Όμορφα ήταν, καθίσαμε πήραμε μια γρανίτα, και γυρίσαμε. Όλο ερεθίσματα χρειάζονται τα παιδιά για να μην βαριούνται. Και εθίζονται στο τάμπλετ. Το προσπαθώ, και αυτές οι προσπάθειες άκαρπες κάποιες φορές.
Δεν περνάω και τις εύκολες φάσεις μου. Ακόμα και σε αυτό προσπαθώ. Κάποια πράγματα δεν βγαίνουν όσο και να τα πιέζω, όσο και να μην τα πιέζω. Αυτά που είναι να γίνουν θα γίνουν. Αναρωτιέμαι γιατί, να μην είναι στο χέρι, να πατάς τον διακόπτη και να αλλάζουν όλα αυτόματα. Ούτε ψυχανάλυση, ούτε ανάλυση. Έτσι απλά κατανοητά και όμορφα.
Είμαστε στο καλοκαίρι. Είπα να το ζήσω και θα το απολαύσω στο μέγιστο. Αλλιώς βέβαια το περιμένεις και αλλιώς σου έρχεται. ΊΔΩΜΕΝ