Και κάπως έτσι φτάσαμε στα μέσα του Μάη. Ο Χρόνος περνάει γρήγορα χάνεται και κάποιες φορές δεν προλαβαίνω μέσα στην μέρα να κάνω όλα όσα θέλω. Θέλω πολλά να κάνω αλλά δεν μου έρχονται. Αναλογιζόμενη όμως τι κατάφερα κοιτώντας πίσω μου, μια τριετία πίσω, αντιλαμβάνομαι ότι έκανα πολλά. Δεν τα βλέπω όμως, έχω μέσα μου το ανικανοποίητο. Δεν έχω σταματημό ούτε εφησυχασμό. Τελικά είναι σαν τον σπόρο, που το φυτεύεις και αργεί να πάρει μπρος. Απογοητεύεσαι, λες δεν έκανα καλή επιλογή, τα παρατάς. Όταν όμως πάρει, μεταμορφώνεται σε ένα υπέροχο άνθος και δεν σταματάει πουθενά. Έτσι και αυτό που κάνω. Ανθίζει χωρίς να το καταλαβαίνω πολύ καλά. Κοιτάζοντας όμως την πορεία μου έχω αναπτυχθεί έχω εξελιχθεί. Το βασικό πατάω στα δικά μου πόδια. Η ζωή του καθενός επιβάλλεται να βασίζεται στα χέρια του ιδίου και μόνο και στα χέρια του Κυρίου. Κανενός άλλου. Όλα είναι Πίστη, όχι φόβος. Ναι, να τα ακούω και εγώ αυτά γιατί δεν τα εφαρμόζω….