Πάντα εκεί. Εκεί που ανήκω, στις κορυφές. Δύσκολος δρόμος? Αλλά όχι ανέφικτος. Όχι απλησίαστος. Μόνο για τους τολμηρούς? Μπορεί.
Περίεργη περίοδος. Δεν ξέρω που πηγαίνω, τι πρέπει να κάνω σαν επόμενο βήμα. Είναι σωστό? Είναι λάθος? Είναι για εμένα όλος αυτός ο Γολγοθάς?
Δεν επιθυμώ να βασανίζομαι άλλο από σκέψεις. Θέλω μόνο να ζήσω. Και να ζω την κάθε στιγμή μοναδικά. Νομίζω ό,τι υπάρχω μόνο για τα παιδιά. Και αυτό είναι το μοναδικό μου κίνητρο. Λες και δεν έχω άλλα ενδιαφέροντα. Έχω πια μια δουλειά, που μου δίνει ελευθερία χρόνου και να τον περνάω όπως θέλω. Μόνο που τον περνάω κάνοντας δουλειές και πιο πολλές από εκείνες τις μέρες που εργαζόμουν στα κομμωτήρια. Τώρα είναι διαφορετικά όλα. Αλλά δεν χαίρομαι. Είναι το μεταβατικό στάδιο? Είναι η αλλαγή μέσα μου?
Ο κατά τα άλλα σύζυγος γαμπρίζει και γκομενίζει. Αν το ρωτήσεις για τις γκόμενες του, λέει ό,τι εγώ φταίω. Λες και τόσα χρόνια δεν μου τα φορούσε τα χρυσά τα κέρατα. Πόσο φτηνός. Ώρες ώρες με εμένα τα έχω και την ηρεμία μου. Γιατί δεν νευριάζω, γιατί δεν αντιδρώ. Βολεύομαι? Επαναπαύομαι? Δεν μπορώ να έχω απάντηση. Πάντως μου είναι τελείως αδιάφορο, να ασχοληθώ μαζί του.
Γιατί έχω ανηφόρα μπροστά μου. Και η ανηφόρα απαιτεί μοναχικότητα και συλλογισμό εσωτερικό. Προς τα εκεί βαδίζω? Σίγουρα, Ναι.