Πολλοί έρχονται και συζητώντας μου λένε, ποιος ο λόγος που δουλεύουνε? Ποιος είναι άραγε? Τι είναι αυτό που θες να κάνεις πραγματικά και σε εμποδίζει? Γιατί χάνουμε την ταυτότητά μας και τον προορισμό μας? Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουμε και στην πορεία ξεχνάμε τα όνειρά μας?
Μία από όλους και όλες ήμουν και εγώ, και μπορεί να είμαι , αλλά δεν θα το επιτρέψω να είμαι.. Έτρεχα πάντα για τους άλλους και ξεχνούσα τον εαυτό μου. Έκανα αυτό που μου έλεγαν οι άλλοι και δεν εστίαζα το μυαλό μου στα πραγματικά μου θέλω. Ποια τα όνειρά μου? Να ταξιδεύω να έχω μια δουλειά με ταξίδια, να αναγνωρίζομαι από την δουλειά μου, να έχω δικό μου εισόδημα, να είμαι σπίτι και να κάνω αυτά που μου αρέσουν. Να τα έχω αποκλειστικά εγώ τα παιδιά και όχι οι ξένοι. Να κάνεις αυτό που αγαπάς χωρίς να σε επηρεάζουν οι γνώμες. Δυστυχώς έτσι τα αφήνουμε πίσω γιατί η κοινωνία σου επιτάσσει άλλα. Να σπουδάσεις να βρεις δουλειά, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, και η ζωή σου να μπει σε καρέ, και σε σεμεδάκι. Αλλά η πραγματική ζωή έχει άλλα σχέδια. Σου φέρνει τα πάνω κάτω να σου δείξει και να σε ταρακουνήσει ότι αυτά που θες και έχεις χάσει το χαμόγελό σου, είναι βαθιά κρυμμένα μέσα σου…Σήκω και πάλεψε για αυτά και θα έρθουν σε σένα. Δεν θα έρθουν από μόνα τους.
Έτσι το παλεύω και γω. Έχασα τον δρόμο και δεν ξέρω που με πάει .Άφησα <πίσω τα παιδιά> για να κυνηγήσω επιτέλους αυτά που επιθυμώ.. Δεν γνωρίζω πραγματικά αν θα τα καταφέρω, αφήνομαι στο ΘΕΌ. Εκεί που δεν αντέχει άλλο ο άνθρωπος συνεχίζει ο ΘΕΟΣ.. Μην απελπίζεστε λοιπόν.