Που βαδίζουμε ως κοινωνία? Που πηγαίνουμε? Όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι το καθεστώς μας είναι η τυραννία. Για μας τους ανεμβολίαστους είναι χουντικά καθεστώτα, δεν αλλάζουν, μόνο σε ένα θαύμα ελπίζω. Να επέμβει ο Θεός και να βάλει το χέρι του. Κόσμος που φοβάται τον ιό κόσμος που φοβάται το εμβόλιο. Δυστυχώς εκεί καταλήξαμε. Πεπεισμένη το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου συμπεριλαμβανομένου και εμού, ότι είναι περί απάτης. Όλα στο βωμό, του χρήματος και του συμφέροντος.. Απλά δεν μπορώ όπως και εκατομμύρια συμπολίτες μου, να πάμε κάπου. Έχει διάφορες χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις και δεν μπορώ να συμμετάσχω μαζί με τα παιδιά. Λυπάμαι για αυτό , γιατί τώρα βλέπω ότι γίνεται ένας πόλεμος πνευματικότητας. Ναι μας πολεμάνε για να μπούμε στην νέα τάξη πραγμάτων. Ψηφιοποίηση νομίσματος, απομόνωση του κόσμου, αποκοινωνικοποίηση αναμεταξύ μας, εργασία από το σπίτι, ρομποτική συμπεριφορά. Και όποιος άντεξε άντεξε. Οι υπόλοιποι γειά σας! Το παλεύω όσο μπορώ, όσο αντέξω. Μπορεί, να χάσω αυτά τα Χριστούγεννα με τα παιδιά, αλλά σίγουρα θα έρθουν όλα πολλή καλύτερα. Ονειρεύομαι μια κοινωνία, πιο φιλική πιο δίκαιη.
Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος σαν γυναίκα σαν πολίτης. Θέλω να ζήσω ελεύθερη χωρίς περιορισμούς χωρίς φραγμούς. Ψάχνομαι και διαβάζω, διαβάζω για να ανοίξει το μυαλό μου , να ανοίξει εκεί που δεν φτάνει ο νους, χωρίς περιορισμούς. Και αν νομίζεις ότι δεν με ενδιαφέρει τι γίνεται στην χώρα μου κάνεις λάθος. Ίσα ίσα αυτό με νοιάζει .Το σύνολο και το που οδεύουμε σαν κοινωνία. Λυπάμαι για τον συνταξιούχο και τα 100ευρώ, λυπάμαι όλους εμάς που αποφασίσαμε να ζήσουμε χωρίς εμβόλιο και που τιμωρούμαστε σκληρά για αυτό, λυπάμαι για την κοινωνία που μας επιβάλλει την νέα δικτακτορία της..