Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, να είμαι στο σπίτι? ή να λείπω από αυτό? Τι κάνει καλύτερο στις παιδικές ψυχές ή και στην δική μου, να μην υπάρχουν εντάσεις? Γιατί προφανώς τις προκαλώ εγώ.. Και η σχέση με τα παιδιά όλο περνάει από διακυμάνσεις. Η μάνα όταν βρίσκεται στο σπίτι προκαλεί εντάσεις. Άρα λοιπόν η ψυχολογία των παιδιών εξαρτάται αποκλειστικά από την μάνα και στην όποια φάση βρίσκεται? Πρέπει να κάνεις τα χατίρια συνέχεια στα παιδιά για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή να χαλάς χατίρια για να συνετιστούν κάποια στιγμή. Εκτιμάνε τους γονείς που λένε όχι ή εκείνους που λένε ναι?
Βαρύ το δίλημμα, και δεν ξέρω τι είναι πια σωστό. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι είμαι ο εαυτός μου. Κάποιες φορές ελέγχω το θυμό, κάποιες άλλες όχι. Ναι είμαι πίσω από όλα αυτά άνθρωπος. Διαιρούμε δια του τέσσερα για να καλύψω τις ανάγκες όλων. Μα πάνω από όλα κοιτώ να καλύψω τις δικές μου, και πολλές φορές δεν τα καταφέρνω. Αυτό που με νοιάζει είναι οι μελλοντικές σχέσεις με τα παιδιά.. Να είμαστε καλά. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι μετά από διαπληκτισμό και στο τέλος της ημέρας, πάντα θα υπάρχει μια αγκαλιά συγχώρεσης.