Και όλα είναι ίδια, μα τόσο διαφορετικά. Ενας χρόνος πέρασε από τον ιό. Και ακόμα την ίδια και χειρότερη κατάσταση. Ποιος το περίμενε. Σίγουρα κανείς μας. Όλοι νομίζαμε ότι θα ξεμπερδεύαμε αλλά τα ίδια σκατά. Περιορισμοί παντού. Δικτατορία. Έλεγχοι παντού, βία, αστυνομία. Όλα ισοπεδωμένα και άνθρωποι απογοητευμένοι. Με χάπια. Για όλους πρωτόγνωρες καταστάσεις μα όχι για μένα. Μια ζωή δυσκολίες. Και απανωτές που δεν με άφησαν να ορθοποδήσω. Δεν άφησα όμως εμένα. Έφτασα στα πρόθυρα κατάθλιψης. Έπεσα, μα σηκώθηκα. Ποιο δυνατή και ακμαία. Μέσα από δυσκολίες μαθαίνουμε να δυναμώνουμε. Να χτίζεις χαρακτήρα, να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε περιορίζει. Δες την στιγμή. Δες το παρόν και μόνο έτσι προχωράμε μπροστά. Με οδηγό τον ΘΕΟ. Χάσαμε την πνευματικότητά μας, την ταυτότητά μας. Μόνο το φαγί και η καλοπέραση μας νοιάζει , και όχι να αγγίξουμε το Θεικό, το Πνευματικό, να γνωρίσουμε τον βαθύτερο εαυτό μας, γιατί μέσα από τον βαθύτερο εαυτό σου γνωρίζεις τον ΘΕΟ. Μην τρομάζεις λοιπόν. Αφέσου και Ζήσε. Γνώρισε ουσιαστικά αυτό που φοβάσαι. Και αν νοιώθεις ότι είσαι μόνος κάνεις τρομερό λάθος. Έχεις αόρατο Φίλο. Τον πραγματικό και βαθύτερό σου Εαυτό..