Και η τρέλα συνεχίζεται. Γύρισα από δουλειά το βράδυ, και τα κουκλιά μου ήταν κοτόπουλα. Το μικρούλη ήδη κοιμόταν, το μεγάλο έχει μάτια κουκουβάγιας. Μάλλον θα με βάλει για ύπνο γιατί τα βλέφαρα πέφτουν αργά ,νωχελικά. Σαν τον Mr. BEAN, με τις οδοντογλυφίδες. Κάπως έτσι είμαι από τις επτά το πρωί και νύχτωσε πάλι, χωρίς φεγγάρι. Σαν πουλάκι θα κοιμηθώ και πάλι . Ευτυχώς δεν έχω προβλήματα ύπνου..
Τα μικρά μου πήγε ειδικά το ένα αγχωμένο. Για πες μας της λέω τι είναι το άγχος.? Αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Έκανε εισπνοές εκπνοές, τελικά πήγε. Και πήγε και γύρισε. Και πέρασε ωραία. Λίγο βαρετά, γιατί δεν το έχουμε αλλά έγινε το πρώτο βήμα. Και με τα σελφ τεστ. Που ταλαιπωρήθηκαν τόσα παιδιά γιατί δεν (δούλευε) το σύστημα. ΠΟΣΗ αγωνία στα προσωπάκια τους ματάκια εκφραστικά , που κοιτάζουν ψαρωμένα δεξιά αριστερά ψάχνοντας να καταλάβουν τι γίνεται. Και ακολουθώντας πιστά τις μαμάδες. Σαν την πάπια , με τα παπάκια..
Γλυκά μου πόσα έχετε να τραβήξετε, αλλά είστε εκεί, στρατιώτες. Έτοιμα για τον πόλεμο. Αγέρωχα. Χωρίς γκρίνια. χωρίς φασαρίες έχοντας μπροστά τον εαυτό σας. Και πάντα να τον έχετε μικρά μου αγγελούδια.!