Τι γίνεται όταν θές να ασχοληθείς με κάτι που σε εκφράζει στον οποιοδήποτε τομέα, και πάντα σε νορμάλ πλαίσια και το ταίρι σου ο αδερφός σου η αδερφή σου, η μητέρα σου ο πατέρας σου δεν σε στηρίζουν? Τι γίνεται όταν έχεις μικρές αμφιβολίες μέσα σου, παλεύεις για το αν πράττεις το σωστό ή το λάθος και νιώθεις μόνος σου σε όλο αυτό? Η αυτοπεποίθηση δεν σε αφήνει ακόμα, να ωριμάσει η ιδέα μέσα σου και να φουντώσει γιατί πρέπει οπωσδήποτε να πιάσεις πάτο, να πολεμήσεις στην ουσία με τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να τους βάλεις όλους στην θέση τους. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να <πολεμήσεις> με τους έξω.. Στην ουσία ωριμάζει το μέσα σου, και αν πραγματικά θες να κάνεις αυτό που αγαπάς τότε ο αγώνας για να πετύχεις σε αυτό που θες να δουλέψεις είναι μεγαλύτερος και καλύτερος από τον αγώνα, που θα δώσεις με την <οικογένειά>. σου.
Δεν επικροτώ την απόφαση του να μην σε στηρίζουν ούτε επικροτώ την απόφαση τα διαλύω όλα και όποιον πάρει ο χάρος. Και στην τελική σε ότι βγαίνει του καθένα πράττει αναλόγως. Εγώ ανήκω στην φάση που τα κρατούσα μέσα μου ήμουν έτοιμη να τα διαλύσω όλα και είμαι, αλλά το παιχνίδι θα το ορίσω εγώ και μόνο εγώ.
Αηδίασα να ακούω τις ανούσιες βλακείες του καθενός, είτε είναι άντρας, είτε πατέρας είτε μητέρα είτε αδερφός, είτε αδερφή. Θα κάνω αυτό που θεωρώ σωστό για εμένα και μόνο. Γιατί στην τελική μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι πεθαίνουμε. Το γήρας υπάρχει μόνο και μόνο να αναλογιστούμε αυτά που δεν κάναμε στην ζωή μας γιατί μια ζωή ακούμε τους άλλους και όχι τη φωνή της συνειδήσεώς μας..