Και τα ονειρεύομαι και τρομάζω.. Είναι μόνο όνειρα? Παίρνουν σάρκα και οστά? Θαρρώ πως ναι, αρκεί να είσαι πιστός, να εμμένεις να κάνεις αυτό που αγαπάς, να μην βγαίνεις εκτός στόχου. Το μυαλό να είναι εκεί. Η προετοιμασία να συναντά την ευκαιρία. Στα σαράντα πέντε μου τα κατάλαβα όλα αυτά. Οι πεποιθήσεις που είχα από μικρή με οδήγησαν να παίρνω λάθος αποφάσεις. Οι επιλογές μου ήταν εξίσου λάθος. Για τις εσφαλμένες αντιλήψεις των μεγάλων. Από φόβο από ανασφάλεια από πολλά. Πεποιθήσεις που βγαίνουν στον γάμο, στις σχέσεις με τα παιδιά. Πρέπει να είμαστε όλοι συνειδητοποιημένοι πριν κατασταλάξουμε. Αλλά τα έχουμε όλα λυμένα . Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Δεν έχουμε τίποτα λυμένο, και μάλιστα όλα μπερδεύονται ακόμα πιο πολύ με την έλευση των τέκνων.
Και ξεχνάς όνειρα τα πάντα και βυθίζεσαι στην ρουτίνα της καθημερινότητας. Ρουτίνα που σε κάνει να ξεχνάς τα θαμμένα όνειρά σου. Μα αυτά θα είναι πάντα εκεί και παραμονεύουν. Και με την κατάλληλη ευκαιρία βγαίνουν. Ξεθάβονται τεντώνοντας τα χέρια, τινάζοντας το σκονισμένο κορμί και βγαίνουν στην επιφάνεια βγάζοντας μια κραυγή. Εδώ είμαι. Κυνήγησέ με. Είμαι η ΖΩΗ σου ,αυτό που θα σε κάνει να ξυπνάς με ευχαρίστηση από το κρεβάτι, και να κοιμάσαι με χαμόγελο αχνό. Να λες τα κατάφερα πέτυχα αυτό που ήθελα. Ήρθα σε αυτή τη ζωή όχι για να μου λένε οι άλλοι τι να κάνω, αλλά να λέω είμαι εδώ ζωντανή. Αξίζω να προσπαθήσω. Και ας αποτύχω βρε παιδί μου. Τουλάχιστον να πω ότι προσπάθησα. Άσε που η καρδιά αν της ακούς σωστά, δεν πρόκειται να σε προδώσει ποτέ. Ελευθερία είναι να είσαι εκεί που αγαπάς.. Καλό βράδυ ψυχή μου….