Πως και προσπαθώ για το καλύτερο και ακόμα δεν το έχω πετύχει. Ότι στόχους και να έχω βάλει δεν πέτυχαν ακόμα. Ίσως δεν έχει έρθει η ώρα ακόμα. Τουλάχιστον πρέπει να υπομένω . Και να επιμένω. Καλοκαίρι, και δεν κατάφερα να είμαι με τα μικρούλια μου, να τα ψυχαγωγώ να τα διασκεδάζω ,να τα βγάζω έξω. ΄Πόσο μου λείπουν και πόσο θέλω να είμαι μαζί τους.. Μου λείπουν και τους λείπω και εγώ. Και έκλαιγε το μικρό γλυκό Δανιηλάκι ,, να μην φύγω να είμαστε μαζί. Και κολλούσε σαν βεντούζα πάνω μου , και με παρακαλούσε, ήθελε την μαμά του. Σήμερα στο ρεπό τα είχα όλη την ημέρα κοντά μου και αυτά σαν μικρά αθώα και με αγνή εμπιστοσύνη ακολουθούσαν, και οδηγούσα και ξεκαρδίζονταν στα γέλια με τα μεταξύ τους αστεία. Και τα χάζευα από τον καθρέφτη και η ψυχή μου καμάρωνε. Και χαιρόταν γιατί χαιρόντουσαν αυτά. Τα πήγα στην θάλασσα, παίξαμε, γελάσαμε , φάγαμε , πλακωθήκαμε, νευριάσαμε. Κοιμήθηκαν στο αμάξι και παίρνοντας τον μικρούλη αγκαλιά ,ξυπνάει και με ευχαρίστησε που δεν έλειπα από κοντά του, και που περάσαμε την ημέρα μαζί. Έγινα λιώμα. Πόσο τα αγαπώ, και άλλο τόσο θέλω να είμαι κοντά τους. Όχι πια για τα δηλωμένα 390 και 87εουρω στα ένσημα. Μαύρη εργασία , βαρέθηκα την εκμετάλλευση, θέλω πια το δικό μου εισόδημα, να ανεβαίνω δεν θέλω πολυτέλεια θέλω απλότητα, να δουλεύω μέσα από το σπίτι μου….Να είμαι με αυτά που αγαπώ πιο πολύ , να είμαι ελεύθερη..