Ήρθα για καλύτερα εδώ. Είναι παραθαλάσσια , είναι σαν νησί αλλά δεν έχω επιλογές. Νεύρα, νεύρα πολλά έχω, προσπαθώ να ηρεμήσω, αλλά είναι περίοδοι που δεν αντέχω. ΄Εχω στεναχώρια μέσα μου. Δεν περνάω καλά , έφαγα φρίκη εδώ που μετακόμισα. Προσπαθώ να δω την θετική πλευρά αλλά τώρα λύγισα.
Υποτίθεται ότι ήρθαμε να κάνουμε καινούργια αρχή αλλά είναι η συνέχεια του παρελθόντος. 46 ‘έφτασα πια και ψάχνω την χαρά μέσα μου εδώ πέρα. Στεναχωριέμαι μόνο για τα παιδιά, γιατί στα αγαπημένα μου Πατήσια που έμενα είχα επιλογές. Έπαιρνα το τρένο πηγαίναμε στο Μοναστηράκι, μια απλή βόλτα βρε παιδί μου και κατέληγε σε ψυχαγωγία. Πηγαίναμε για ένα καφέ και στις κούνιες. Πηγαίναμε στο πάρκο, ένα θερινό σινεμά. Εδώ τίποτα. Η επιλογή είναι μια θάλασσα και από ένα εξαρτώμενο αμάξι. Και τώρα που πήρα άδεια μία βδομάδα, να τα βγάζω βόλτες να πηγαίνουμε για μπάνιο , να τους δημιουργήσω αναμνήσεις, κόλλησαν σταφυλόκοκκο, και είμαι κλεισμένη μέσα, ούτε θάλασσα, μόνο καμία βόλτα με τον προαστιακό. ΤΊΠΟΤΑ ΚΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΚΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ. Δυστυχώς δεν πέτυχα κάποια πράγματα όπως ήθελα, και ΟΧΙ δεν είμαι χαρούμενη. Πίεση παντού, φωνές γκρίνιες , στο σπίτι, δουλειά δουλειά δουλειά. Δεν έχω διέξοδο ούτε αναμνήσεις από πουθενά. Στεναχωριέμαι που δεν είμαι πιο ενεργή με τα μικρά μου να τους προσφέρω ένα πιο ανέμελο καλοκαίρι. Αποκόπηκε η μεγάλη από παρέες , δεν έχει αποκτήσει φιλίες , κλεισμένη σε ένα σπίτι, με μια κοπέλα που τα προσέχει , για να γυρίσω το βράδυ και να μην κάνουμε τίποτα. Τρέχω για 550 ψωροευρώ. 25χρόνιας δουλειάς για το τίποτα. Το απόλυτο τίποτα. Ότι προσπάθεια και να έχω κάνει δεν έχει αποδώσει και αναρωτιέμαι γιατί. Τι είδους κάρμα πληρώνω? Γιατί πρέπει να τυραννιέμαι έτσι.
Και όχι δεν στηρίζομαι πλέον στα οικονομικά δίχτυα κανενός και γιατί θέλω να στηρίζομαι αποκλειστικά στα δικά μου πρέκια. Γιατί χωρίς εισόδημα δεν πρόκειται να μείνω ξανά. Γιατί έκανα μπάκα με λόγια λόγια λόγια. Αυτόνομη και ανεξάρτητη. Για εμένα που πίστεψα? Αλλά θα κινήσω εγώ τα νήματα και δεν θα με πάνε εκεί που θέλουν τα γεγονότα. Γιατί τα μικρά μου με χρειάζονται.
Μπορεί να περνάω μια δύσκολη φάση , είναι δύσκολο και με τα παιδιά, να έχασα προσωρινά τον πόλεμο αλλά όχι και την μάχη.. Θα είμαι δυνατή για τα μικρά μου. Και όσο μου μένει ΘΑ ΖΗΣΩ…