Τι γίνεται όταν οι ίδιες και οι ίδιες σειρήνες, γυρνάνε στο μυαλό σου συνέχεια.? Απλά παύεις να τις ακολουθείς. Είναι πολύ δύσκολο. Ξύπνησα σήμερα στρεσαρισμένη, αρνούμενη να κάνω τα πάντα. Πίεσα τον ευατό μου, και την κατάφερα και την σημερινή. Δεν με κατάφερε. Πήγα τον μικρούλη μου σχολείο, η μεγάλη μου ήταν με πυρετό. Ναι , ναι αμυγδαλές και όχι κοροναιό, υπάρχουν ακόμα και αυτές οι ιώσεις. Πήγα έκανα το ραπιντ, βγήκα για τρέξιμο, μαγείρεψα, μάζεψα τα ασυμάζευτα, έφαγα το ωραιότατο πρωινό μου, το ρόφημά μου, γιατί η ΗΒL μου δίνει την ενέργεια που θέλω και που χρειάζομαι, και τώρα κάνω, αυτό που μου αρέσει , να γράφω.. Δεν με νοιάζει αν δεν έχω κοινό για να διαβάσει. Αλλά το να βγάλεις τις σκέψεις σου και να τις εκτονώσεις κάπου είναι πολύ καλύτερο..
Με ηρεμεί, και με αδειάζει. Παρότι νυστάζω και πρέπει να πάω στην δουλειά. Έχω τελειώσει και δεν θέλω να ξαναγυρίσω. Είναι κρίμα να μην τους νοιάζουν οι καλοί συνεργάτες, και να κοιτάνε μόνο τα συμφέροντά τους. Κρίμα, και απορώ πότε θα έρθει η Θεία Λύτρωση και για εμένα… Θέλω να φύγω από κει. Παρακαλώ το Έναν και μοναδικό , ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΟΥ. Όλα είναι πεζά , όλα ξερά χωρίς την Παρουσία Του, Όταν βγήκα για τρέξιμο και ήμουν στρεσαρισμένη, πέρασα από τον Άγιο Σπυρίδωνα, και άναψα ένα κερί. Προσευχήθηκα, και παρακάλεσα να φύγει το άγχος. Πράγματι, γυρνώντας όλα ήταν πιο ήσυχα στο μυαλό μου, πιο ήρεμα. Και τώρα που γράφω πιο γαλήνια.. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…