Και τα γεγονότα εξελίσσονται ραγδαία .Όλα παίρνουν το δρόμο τους γιατί είναι κάποια πράγματα , εκεί που δεν τα ορίζει ο άνθρωπος τα ορίζει ο Θεός. Ο ένας και μοναδικός. Με την δουλειά αισθάνομαι μια ηρεμία , μάλλον είναι πριν την καταιγίδα. Χάλασα το ρεπό μου μια Πέμπτη του Οκτωβρίου, για να δουλέψω για εκείνους και πήρα στο χέρι την ημέρα 11ευρώ. Τι ξεφτίλα. Τι ασυδοσία ,τι εκμετάλλευση.. Είναι άθλιοι και ελεεινοί. Νομίζουν ότι όλοι κάνουν επιχείρηση και έχουν πιαστεί, Μάλλον έτσι πρέπει να είναι για να πετυχαίνουν. Αλλά για πόσο όμως? Πόσο θα ήθελα να δω εργασιακά που να αναγνωρίζετε η θέση του ικανού, που αξίζει τα λεφτά που παίρνει για την δουλειά που βγάζει. Ονειρεύομαι μια ιδανική δουλειά. Με προοπτικές εξέλιξης, ανόδου χωρίς περιορισμούς, χωρίς ταβάνι. Είμαστε στην εποχή της εκμετάλλευσης και της ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Που αποφασίζουν και διατάζουν οι άνδρες και δυστυχώς πλέον και ευαίσθητη κοινωνία. Και ο εργοδότης μου, εκεί ανήκει. Μιλάει εκεί που θέλει , εκεί που δεν θέλει σνομπάρει. Στους τελευταίους ανήκω και γω. Δεν γνωρίζει όμως ότι πίσω από την μάσκα υπάρχει και η άποψη και η γνώμη. Ότι όλα έχουν τα όριά τους, και κάνουμε όλοι μας εκπτώσεις μέχρι ένα βαθμό. Μετά πετάς την μάσκα , και λάμπει πάντα η αλήθεια. Ζω για την αλήθεια και για την δικαίωση. Αυτά αγαπώ και επικροτώ. Θέλω να αλλάξουν όλα.