Η ψυχή μου είναι βαριά. Βαριά, βαριά, βαριά, το μόνο που με ανακουφίζει είναι η συνεχής προσευχή. Προσευχή και ακούγοντας τους ψαλμούς. Είναι δύσκολη η ανηφόρα, όσο ανεβαίνεις τόσο μόνος και λιγοστός μένεις. Νιώσε με ΘΕΕ ΜΟΥ, λύτρωσέ με ξέρεις ότι η προσευχή μου είναι αληθινή. Μόνο εσύ το ξέρεις πως προσεύχομαι. Δημιουργώ πέπλα προστασίας γιατί μόνο στις δικές σου φτερούγες βρίσκω καταφύγιο, και ηρεμία. Ασφάλεια που ποτέ δεν την είχα. Ποια είμαι εγώ. Μια αδύναμη και ΕΣΥ το ξέρεις καλά. ΄Ακουσέ με και Ελευθέρωσέ με. Σήμερα η μέρα είναι δυσβάσταχτη. Δε με χωρά ο τόπος. Εσύ ξέρεις τι είναι το καλύτερο. Καθοδηγησέ με. Πρόφτασέ με. Γίνε βράχος να προστατευτώ, και ας μην καταπιέζομαι άλλο. Δεν είμαστε γεννημένοι για την καταπίεση, είμαστε γεννημένοι ελεύθεροι. Ας χαθούνε οι κριτές μου και οι επικριτές μου.. Μόνο την ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΧΩ. Ελαφρυνέ με για να έχω μπορώ να χαμογελάσω και πάλι… Μεγάλωσα και είμαι στα ίδια. Τι είναι εξέλιξη? Τι? Της ψυχής το αλάφρωμα? Δεν ξέρω πια. Ονειρεύομαι μια κοινωνία δίκαιη. Τα πράγματα δεν είναι δίκαια γιατί είμαστε μακριά ΣΟΥ. Όλοι τρέχουν και αναρωτιούνται που είσαι? Δεν σκέφτηκαν όμως εμείς πρέπει να έρθουμε σε ΣΕ. Είσαι δίπλα μας, αλλά κοιτάμε το Εγώ μας. Όταν ΞΕΓΥΜΝΩΘΕΙ το εγώ, τότε μόνο ελευθερωνόμαστε. Μείνε δίπλα σου ΘΕΕ ΜΟΥ. Πάρε μακριά τους φόβους μου , πάρε τις άσχημες σκέψεις του μυαλού μου και δώσε μου την λύτρωση, την αγαλλίαση. Σου είμαι ΠΙΣΤΗ και είμαι χαρούμενη!!!