Μια όμορφη βροχερή ημέρα σήμερα. Τα γενέθλια του αντρούλη. Δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο γιατί δεν του αρέσει η ημέρα των γενεθλίων του, οπότε είναι λίγο στην απομόνωση. Οκ. Παιδιά σχολείο, μαγείρεμα, συμμάζεμα μετά τον πυρετό για να καθαρίσει η ατμόσφαιρα. Ευτυχώς ανάκτησα δυνάμεις και επανήλθα πλήρως. Σχολεία αύριο κλειστά, λόγω της κακοκαιρίας, μη χέσω, Φίλιππος. Όλες απέκτησαν όνομα, πήραν σάρκα και μορφή. Θα κάνουν τηλεδιάσκεψη από αυτή.. την σοβαρή. Που ξυπνάς 7.30 το πρωί για να μπεις στο μάθημα και τελικά αυτό δεν πραγματοποιείται ποτέ για το λόγο ότι πάντα τα δικά μας δίκτυα φταίνε και όχι της εκάστοτε εκπαίδευσης. Δεν θα τα βάλω μπορεί και να τα αφήσω να κοιμηθούν. Αυτή η κατάσταση θα συνεχίσει και την Παρασκευή. Ένα πράγμα σαν τον χιονιά. Συγχωρέστε με δεν θυμάμαι το όνομά του.
Μπήκα κατά το απόγευμα να παρακολουθήσω το ZOOM. Ένα σεμινάριο για τα κρυπτονομίσματα. Και εκεί που μπήκαμε και παρακολουθούσαμε τι κάνει το mining και τι το minting,και πότε γίνεται η εξόρυξη μπήκαν κάτι ανώριμα χακεράκια, γράφανε κάτι στην γλώσσα τους και στο τέλος μας βλέπαμε τσόντα. Και όπως το είδα απότομα μπροστά μου με έπιασε νευρικό γέλιο. Όχι για την ανωριμότητά τους, αλλά να αυτά τα αυθόρμητα τα γέλια που σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι. Που τα ξεχάσαμε με κείνο και με το άλλο. Που το χαμόγελο πήρε την θέση της θλίψης και της μιζέριας. Που γίναμε απόκοσμοι. Και ναι το σημερινό δεν ήταν κάτι σημαντικό ήταν αρκετό όμως για να δω το γέλιο έστω και για λίγο στα χείλη μου. Και ευτυχώς που το είδα.