Σήμερα ήσουνα τόσο γαλήνια, τόσο ήρεμη, τόσο καθάρια, δεν μπόρεσα όμως να σε γευτώ. Να βουτάω στα άδυτα κρυστάλλινα νερά. Σήμερα ήμουνα παρατηρήτρια. Κόσμος στις ψάθες τους, στις καρέκλες τους είτε μόνοι, είτε με παρέα γονείς που παίζανε και απολαμβάνανε στιγμές με τα μωρά τους, ζευγάρια αγκαλιά αθλητές σε δράση, όλοι σε αγναντεύανε. Σε κοιτάζανε και συ ερχόσουνα και έπαιρνες κάθε έννοια τους μακριά. Όπως και τις δικές μου έννοιες.
Αισθάνομαι ότι φεύγουν τα μαύρα σύννεφα από πάνω μου αυτά ξέρεις που είναι χρόνια πάνω από το κεφαλάκι σου, και όσο προσπαθείς για το καλύτερο, εκείνο σε καθηλώνει στην καρέκλα και σου κάνει δυνατό ηλεκτροσόκ αφήνοντάς σε ακίνητο για πολύ καιρό. Μεγαλώνοντας βλέπω και καταλαβαίνω ότι όλα είναι σχέδια Θεού. Πίσω από κάθε δυσκολία κρύβεται μια Ευλογία.
Απολαμβάνω πια τις στιγμές. Αυτές μένουν πλέον, το λεπτό το δευτερόλεπτο. Και εκεί καταλήγουν όλα. Πρέπει να περάσεις από πολλά στραπάτσα, και να γίνεις στραπατσάδα για να φτάσεις να εκτιμάς το τώρα. Μάλλον οι κόποι και οι προσπάθειες τόσων χρόνων αρχίζουν και αποδίδουν. Για αυτό θάλασσά μου αγαπημένη θα με απολαμβάνεις και θα με ανέχεσαι ξένοιαστη και ανέμελη. ΑΜΗΝ