Παρασκευή 5 Αυγούστου, σήμερα. Πανέμορφο απόγευμα, τα τζιτζίκια ακόμα τραγουδάν, δεν βαρέθηκαν ακόμα. Βρισκόμαστε προπαραμονές Δεκαπενταύγουστου. Οι καμπάνες χτυπάνε για τον καθιερωμένο εσπερινό. Είναι τόσο μαγικό. Ειδικά όταν μένεις σε πιο κλειστή κοινωνία είναι όλα μαγικά. Ειδικά η Θεία Λειτουργία, νομίζεις ότι βρίσκεσαι στις διακοπές. Είναι υπέροχα γιατί δεν είχα ζήσει ξανά ποτέ μου κάτι τέτοιο. Ζούσα στους τρελούς ρυθμούς του κέντρου και μόνο κάτι λίγες στιγμές των διακοπών μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να τελειώσει αυτή τη φορά το καλοκαίρι, και δεν θέλω να μπω στο κλίμα των σχολείων. Μου είναι πολύ δύσκολο.
Το απογευματινό αεράκι δροσίζει για ακόμη μία φορά το ζεστό βαρεμένο κορμί μου. Με το ζόρι το έσερνα με το ζόρι τα έκανα όλα σήμερα😉. Βαρύ το σώμα μου. Προσπαθώ, αλλά καταλαβαίνω ότι μεγαλώνω κιόλας. Οι δουλειές γίνονται με αγγαρεία. Τα γατάκια μου όλο πεινάνε. Όλο βρωμίτσες κάνουν. Και όλο μαζεύω.
Αναρωτιέμαι πιο το νόημα της ζωής. Γιατί πρέπει να γεννιόμαστε, γιατί πρέπει να πληρώνουμε το κάρμα? Ποιος ο σκοπός της ζωής? Να μεγαλώσεις, να πας σχολείο, να πάρεις καλούς βαθμούς, να καταξιωθείς επαγγελματικά, να βρεις ένα καλό γαμπρό, μια καλή νύφη, να εργάζεσαι σκληρά, να κάνεις και κανένα παιδί, και πάλι να μην αισθάνεσαι πλήρης μέσα σου. Να γεράσεις και να αναρωτιέσαι τελικά τι έκανες? Σε μια διένεξη με την μεγάλη μου Ειρήνη πια, μου είπε κλαίγοντας ας μην με γένναγες. Ας μην με επέλεγες της είπα. Είναι άραγε συμφωνίες από άνωθεν? Υπογράφουμε κάτι πριν έρθουμε σε αυτή τη ζωή? Μας επιλέγουν και τα παιδιά? Πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι σε έναν χώρο. Διαφορετικοί χαρακτήρες. Παρασκευή βραδάκι πια τα φύλλα των δέντρων χορεύουν και αυτά .Δεν μένουν στάσιμα στην βαρεμάρα τους. Πάω να αράξω και να απολαύσω. Ευχαριστώ Θεέ μου.