Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Αποφάσεις που πάρθηκαν και βγήκαν στεγνά από το στόμα μου. Άλλοτε θα το κατάπινα, τώρα πια όχι. Σιωπή επικρατούσε το πρωί. Ο μόνος ήχος που ακούγονταν ήταν τα νιαουριτό των γατιών. Πιστή στο μαγείρεμα, πιστή στο τάισμα των γατιών, πιστή στις ετοιμασίες των παιδιών, πιστή να προλάβω το σχολικό, πιστή στο τρέξιμο, όπως κάθε πρωί άλλωστε. Άπιστη όμως στην πρωινή μου γυμναστική. Σώμα βαρύ που δεν μπορούσε να σηκωθεί από το στρωματάκι, δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου, αυτή την φορά από τα βάθη της ψυχής μου. Τι ειρωνεία, πρόθυμη να τα αφήσω όλα πίσω μου, μα στην δύσκολη στιγμή πάλι ένιωσα εκείνη την παγωμάρα… στο άδειο … Ξύπνησα από την ψυχρότητα, μνήμες ξύπνησαν πάλι μέσα μου. Είπα δεν αξίζω τέτοια τιμωρία πάλι. Γιατί είναι η πρώτη φορά; Όχι βέβαια. Μετά από χρόνια ένιωσα ξανά αυτό της μοναξιάς. Με τρομάζει; Όχι βέβαια απλά δεν πάει άλλο. Το κόβω εδώ. Το βάρος του κορμιού μου είναι δυσβάσταχτο. Δεν είναι το ανάλαφρο που ήταν κάποιες ώρες πριν. Δεν έχω το χαμόγελο στα χείλη που είχα κάποιες ώρες πριν. Δεν έχω την ζωντάνια στα υγρά μου μάτια που είχα κάποιες ώρες πριν.
Ναι, νεύρα με κατακλύζουν, ναι, δεν είμαι και ο πιο ήρεμος άνθρωπος, έχω και και εγώ τις ανασφάλειές μου. Ποιος όμως μου τις καλύπτει; Ο κανένας. Όταν έχω νεύρα με τα παιδιά, αμέσως βγαίνει στην επιφάνεια η πραγματική αιτία. Η πραγματική ανασφάλεια. Μια Συγγνώμη, βγήκε από το στόμα της μικρής μου. Μην έχεις νεύρα μου λέει. Δεν έχω μαζί σου απαντώ… Αγκαλίτσα μου λέει; Πώς να αντισταθώ; Μα ξέσπασα σε κλάματα επάνω της σαν μωρό παιδί. Απλά έκλαιγα. Τι έγινε μου λέει; Eγώ φταίω μου λέει; ‘Όχι καρδούλα μου, όχι αγάπη μου, όχι ψυχούλα μου, δεν φταίτε εσείς. Φταίνε οι επιλογές μου, που τις πληρώνω χοντρά. Οι ανασφάλειές μου που με οδήγησαν σε λάθος αποφάσεις, μα μέσα από τα λάθη γεννιούνται και τριαντάφυλλα ξέρεις. Και αυτά είστε εσείς. Τα μωρά μου. Η ζωντάνια, το μέλλον. Εγώ φταίω που αλλιώς τα περίμενα στην διαφορετική ζωή μου και αλλιώς ξημέρωσαν. Πάντα θα την πληρώνουν οι αθώοι τελικά.
Τώρα ξέρεις ποιος φταίει. ΕΓΩ και ΜΟΝΟ ΕΓΩ. Μα να ξέρεις ότι το κίνητρό μου είστε εσείς. Σε ότι
κάνω εσείς. Δεν θα ζητήσω ποτέ τον λόγο από εσάς. Άσχετα αν τσακωνόμαστε στην καθημερινότητά μας. Είστε το κίνητρο και η ανάσα μου. Εσείς και μόνο εσείς.💌