International May day. Και πέρασε τόσοοος καιρός και σε άφησα Αγαπημένο μου diary. Σε παραμέλησα αλλά τα γεγονότα με τρέχανε τόσο πολύ, που δεν προλάβαινα να τα τρέξω. Τώρα τα κουμαντάρω ΕΓΩ. ΕΓΩ θα ορίσω πλέον για το τι θα γίνεται στην δικιά μου ΖΩΗ. Αρκετά τόσα χρόνια τα άφησα να με πηγαίνουν.
Πρώτον μετά το Μοναστηράκι έπρεπε να επιβιώσω, οπότε την πρώτη εργασία που βρήκα την έπιασα από τα μαλλιά παρότι το μέσα μου, μου φώναζε ΦΥΓΕ. Δεν έφυγα, παρέμεινα και πολέμησα δύο και κάτι ολόκληρους μήνες. Ένας εργοδότης και καλά ερωτευμένος? Δήθεν προσωπικό που έγλειφε την δήθεν πλουτοκρατία, μια ψευτοπλουτοκρατία που το παίζανε αριστοκράτισσες και καλά αγαπημένο προσωπικό στο χώρο που αν δεν σε γούσταρε είχε ίντριγκα, αλλά οι πληρωμές τους ήτανε αυτές που σκίζανε στο τέλος του μήνα. Για να σκίσουμε τα πτυχία. Άντεξα δύο ολόκληρους μήνες. 11/4 Πήρα την απόφαση να ρίξω πια μαύρη πέτρα εν όψει εορτών του Πάσχα. Σάββατο του Λαζάρου δεν εμφανίστηκα, δεν απάντησα σε μηνύματα, άθλος για την Δημητρούλα που μεταμορφώθηκε σε Di.VA. Μεγάλη Δευτέρα εμφάνιση, και δήλωση παραίτησης. Ένας
ερωτοχτυπημένος εργοδότης που ούρλιαζε στο τηλέφωνο.. άραγε γιατί? Επειδή δεν το περίμενε από εμένα και δεν θα με ξαναέβλεπε στον χώρο? Γιατί τον άφησα εν όψει πολύς δουλειάς? Εκείνος ξέρει. Όπως εκείνος ξέρει αν θα μου δώσει το δεδουλευμένα μου. Το καλόοο που του θέλω…
Και το καλό είναι ό,τι ξεκαθάρισα εκείνη την 11/4 στην αγαπημένη μου κομμωτική τέχνη και μέσα μου ότι αλλάζω πλέον σελίδα καριέρας. Έφυγα, με το κεφάλι ψηλά όπως μου άξιζε .. Και όχι μόνο…To BE CONTINUED..