Και να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Δεν τη παλεύω άλλο. Θέλω να φύγω από αυτήν την απάθεια. Αλλά η Δημητρούλα δεν είναι για να εξαφανίζεται. Είναι για να αντιμετωπίζει την αλήθεια κατάματα όσο και να πονάει.Φεύγει, πάντα όμως με το κεφάλι ψηλά. Πόνο δεν έχει μέσα της, παγωμένα συναισθήματα ναι. Τίποτα άλλο. Η ζωή είναι άλλωστε, για να προχωράει. Να εξελίσσεται και ό,τι δεν προοδεύει και δεν κοιτάει μπροστά να κόβεται μαχαίρι. Έτσι απλά, χωρίς δεύτερες ευκαιρίες, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς πισωγυρίσματα.
Φιλίες με δήθεν φίλες, που το παίζανε και αδερφές. Ευτυχώς που αυτή τη φορά κράτησα μικρό καλάθι. Σύζυγοι που κάλυπτα τον σκατοχαρακτήρα τους για το όνομα της οικογένειας και για χάρη των παιδιών. Ποιανών παιδιών? Ό,τι έκανα το έκανα για εκείνα, έλα όμως που αυτό γύρισε μπούμεραγκ. Ψυχοσωματικά. Τώρα ό,τι κάνω θα το κάνω για εμένα. Δεν υπάρχει λόγος για κάτι περισσότερο. Είμαι πολύ καλύτερα έτσι. Αυτή η εσωτερική γαλήνη, η ηρεμία που με διακατέχει, είναι άλλης ουσίας. Αυτό του το έχω μείνει μόνη και έχω αυτή την χαρά μέσα μου δεν μπορεί να την αναπληρώσει κανένας. Είμαι ευγνώμων για όλα τα εσωτερικά
συναισθήματας χαράς, γαλήνης ηρεμίας που έχω μέσα μου. ΕΓΙΝΕ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. Ο πόλεμος τελείωσε. Είμαι χαρούμενη και Ευγνώμων. Οι
υπόλοιποι στον κάδο απορριμάτων. Εκεί που ανήκατε και σας έδινα και αξία. Ξέρεις εσύ Χ.Μ.Τ.E.E.Σ.Σ. και όσοι περαστικοί περάσετε από την Όμορφη Ζωή μου, πήρατε δίπλα μου αξία. Προτεραιότητα, me, myself, and I..