Και το χειλάκι μου μετά από τόσα χρόνια χαμογέλασε. Είχε χρόνια να χαμογελάσει έτσι. Διαρκείας.. έφυγα μετά από ενάμιση χρόνο προσπάθειας, για την Μυτιλήνη, μόνη μου. Τόσα χρόνια, τόσα χρόνια. Το μέσα μου είναι γεμάτο χαρά. Σαν να ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το timing έπρεπε να γίνει τώρα. Να φύγω τώρα που το έχω ανάγκη. Τώρα που η παλιά Δήμητρα έκανε reset για να πάρει την θέση της η καινούργια. Η καινούργια που σταματάει να κάνει πράγματα για τους άλλους και θα έρθει η ώρα να λάβει τα δικά της. Προσωπικές σχέσεις, επαγγελματικές, οικογενειακές λάβανε τέλος για να έρθουν καινούργια πράγματα για εμένα. ΝΑΙ κάθε μέρα ευγνωμονώ τον Θεό που είναι δίπλα μου.. Δεν πέρασα και εύκολα και τα πέρασα μόνη μου. Μπερδεύτηκα, με μπερδέψανε πολλοί αλλά την άκρη την βρήκα και ξεμπερδεύτηκα. Τόσα απλά, με τόσα χρόνια χαμένα. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να ξαναξεκινήσω από την αρχή. Ναι θα ορίσω πλέον εγώ τα πράγματα και δεν θα ορίσουν αυτά εμένα όσο και να πονάω. Θα παλέψω όπως πάλεψα τόσα χρόνια άλλωστε. Όλα reset όλα από τη αρχή ξανά. Να περάσεις υπέροχη Δήμητρά μου σε αυτό το ταξίδι όσο πιο όμορφα μπορείς. Το αξίζεις. Ζήσε το. Γιατί δεν σου χαρίστηκε τίποτα.. Ναι γλυκιά μου. Τρεις μέρες σαν τις πεταλούδες που ζούνε μία γεμάτη μέρα. Έτσι θα ζήσω και εγώ.. Από δω και πέρα.