Πρέπει να τιμώ τα παντελόνια που φορώ, αν και γεννήθηκα κορίτσι. Κορίτσι, και γυναίκα πλέον με αντρικό πνεύμα, πιο πνεύμα και από τους άντρες. Καθάριο, εξηγημένο, ντόμπρο. Σαν και εμένα, κανένα άλλο.
Σύζυγος, χώρισε με την Κα Νίτσα και τα έμπλεξε με την Μυρτούλα. Ξημερωβραδιάζεται. Οι μάσκες πέσανε μιας και διανύουμε την περίοδο των αποκρεών. Έτσι ήταν πάντα, μα τώρα που άνοιξα τα μάτια μου και δεν χαρίζομαι εβγήκαν τα λεκτικά μαχαίρα. Λεκτικά μάχαιρα έδωσε λεκτικά μάχαιρα θα λάβει. Θέλει διαζύγιο να ζήσει την ζωή του. Έτσι λέει ο στερημένος από την ζωή του. Είναι αυτό που λέγανε στήριξε τον ξεβράκωτο στα δύσκολα, σε όλους τους τομείς, και στην άνοδό του θα δεις πως θα σου φερθεί. Όπως και έγινε. Το σπίτι μου, δεν προσφέρεις τίποτα. Μέγα λάθος που πήγα με τα θέλω του. Ήλπιζα τα θέλω του θα γινόντουσαν ένα με τα δικά μου θέλω.(Ούτε το Όνομα της Οικογένειας δεν σεβάστηκε. Η μαφία είναι μαφία, αλλά την οικογένεια την τιμούσαν. Ο ανθρωπίσκος, στα σκατά ρίχτον και θα βολευτεί.) Αμ, δε. Όσο έλεγα τα θέλω μου τόσο πύραυλος γινόταν. Τώρα έγινε το πουλί του πύραυλος στο κορμί πολλών κατακαημένων θυμάτων. Ευτυχώς ξύπνησα.
Πατερίτσα δυστυχώς δεν ξαναγίνομαι για κανέναν. Πήγε να γίνει για δεύτερη φορά αλλά αυτή τη φορά το σηκώνω. Δεν είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ακριβώς το ίδιο.Γιατί όμως? Σήμερα δεν γνωρίζω, αύριο ή ίσως σε βάθος χρόνου πια..