Στην καρδιά του ❤️ του καλοκαιριού. Αντίστροφα μετράμε για την προετοιμασία του φθινοπώρου.
Όλα τόσο διαφορετικά φέτος, είναι η μόνη φορά που δεν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι. Θέλω να μείνει για πάντα. Είναι το μόνο φωτεινό που θέλω να παραμείνει γιατί λόγω ό, τι το μέσα μου είναι σκοτεινό.
Πρώτη φορά εργάζομαι και Δεκαπενταύγουστο και μου κακοφαίνεται. Είναι η δουλειά που
μου δίνει ελευθερία αλλά με
δεσμεύει παράλληλα. Άγγιξα κάποια πράγματα αλλά δεν τα γράπωσα
σφιχτά. Ζω πρωτόγνωρα πράγματα σε όλες τις φάσεις, και στα προσωπικά μου. Γιατί δεν μπορώ να πάρω
απόφαση; Γιατί δεν μπορώ να φύγω;
Γιατί δεν τα κάνω λίμπα να
εξαφανιστώ; Τι περιμένω, αφού
η κατάσταση είναι έκρυθμη, τελειωμένη ο καθένας στον κόσμο του, τα παιδιά εκνευρισμένα και να με ρωτάνε πότε θα φύγουμε.
Άραγε, τι με κρατάει; Μου τη
δίνω ώρες ώρες. Επαναπαύομαι; Βολεύομαι? Δεν ξέρω από πού να
αρχίσω. Δεν είμαι εγώ.
Παναγιά μου, σου εναποθέτω τα
παιδιά μου στη δική σου Αγκαλιά, να τα αναλάβεις, γιατί το δικό μου
φορτίο είναι βαρύ. Καλό ξημέρωμα Αγαπημένη μου 🌹