Που λόγος για τις σχολικές εκδρομές που είχα συνοδεία και την μαμά μου. Μου έβαλε σε ταπεράκι το αυγό μου και εγώ όπως ανέβαινα την ανηφόρα έπεσα χτύπησα, έσπασε και το μελάτο αυγό μου και έγινε μέσα στην τσαντούλα μου υδαρή ομελέτα. Με περιμάζευε η μαμά και μου φώναζε και από πάνω.
Σήμερα η μικρή μου πήγε την τελευταία εκδρομή με το σχολείο της. Και όχι με συνοδεία γονέων. Πήγε της αγόρασα από το σούπερ τα απαραίτητα για την εκδρομή της. Έλα μου ντε που πήρε το πορτοφόλι με τα λίγα λεφτά της να αγοράσει εκείνα που ήθελε. Δεν με άκουσε, που να το έλεγα στην μαμά μου, θα ερχόταν ουρανοκατέβατη η σφαλιάρα. Δεν την πίεσα πια, γιατί την στριμώχνω αρκετά. Δεν της τα προσφέρω στο χέρι, για το λόγο ότι θέλω να αυτονομηθεί.. Γύρισε πέρασε ωραία, αλλά την έκοψα ότι ήταν πολλή κουρασμένη. Έφερε βέβαια ένα χυμό για τον αδερφό της, και η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε που τον σκέφτηκε. Για τον ευατό της πήρε, πατατάκια, ένα μπρελόκ σουβενίρ, και άκουσον άκουσον ενεργειακό ποτό, που την ανέβασε στα ύψη και ακόμα και τώρα που μιλάμε είναι στα πατώματα από την κούραση..
Και κατάλαβα ότι μεγαλώνει και δεν ακούει πια. Και οι γενιές που έρχονται μεγαλώνουν και ωριμάζουν πιο γρήγορα, από την δικιά μου τουλάχιστον. Οι καιροί αλλάζουν, ο κόσμος αλλάζει ,οι άνθρωποι αλλάζουν. Πατάει στα πόδια της, και από την μια μου αρέσει αυτό, να στηρίζεται στα δικά της πόδια, από την άλλη όμως νευριάζω που δεν ακούει πια, και σιγά σιγά ο ρόλος της μαμάς να μειώνεται δραστικά. Αρκεί, να έχει τις σωστές βάσεις. Και θέλει τώρα πολύ κουβέντα, συζήτηση και στήριξη γενικότερα… Το παλεύω να είμαι όλα τα παραπάνω, αλλά ταυτόχρονα είμαι και μια Proud mommy..