…Έξω μα το κορμί μου κρύο. Κρύο γιατί νόσησα από τον Κόβιντ19. Με του που έβγαλαν τα παιδιά τις μάσκες στα σχολεία, πήγανε εκδρομή, και η Ειρήνη μου έφερε το μικρόβιο. Μα την έβλεπα υποτονική, και νόμιζα ότι ήταν από την εκδρομή που εξαντλήθηκαν στο τρέξιμο, και στο άφθονο παιχνίδι. Την επόμενη εκδήλωσε πυρετό το Ειρηνάκι, είχε στα 39,8 για δύο μέρες και κάθε έξι ώρες. Μου ζητούσε να κάθεται μαζί μας, γιατί αποζητούσε παρεούλα. Εννοείται και την άφησα. Δεν θα το απαρνιόμουνα ούτε θα το απέρριπτα. Η απεριόριστη αγάπη της μάνας. Και ας έφτασα στο σημείο μετά από δύο μέρες να γίνει το παιδί μου καλά, και να αρρωστήσω εγώ. Πάντως σαν ανεμβολίαστη, δεν έφτασα ακόμα στο σημείο του θανατά. Το πέρασα με έντονο πονοκέφαλο, και κάθε έξι ώρες ανεβάζω μέχρι 38,3. Σήμερα δεν έχω πονοκέφαλο. Μόνο τον πυρετό, και λίγο βήχα. Από αυτό που σε γαργαλάει στο λαιμό.
Είμαι σίγουρη ότι είμαι στο στόχαστρο, από τους εμβολιασμένους γιατί περιμένουν να το περάσω του θανατά. Μωρέ και Πρίτς δεν τους κάνω την χάρη. Ίσα ίσα είμαι εδώ, και το περνάω με φυσική ανοσία. ΄Ασε που δημιουργώ αντισώματα. Η Η1Ν1 που πέρασα ήταν πιο δυνατή, σε σημείο να μην μπορώ να κουνηθώ από την παραζάλη του 39,9 πυρετού, να τρέμω σαν το ψάρι, και να μην μπορώ να περπατήσω. Πήγαινα υποβασταζόμενη. Παραμιλούσα από την παραζάλη. Τώρα μεταξύ μας, το γουστάρω και που είμαι στο κρεβάτι, κάνω τον διαλογισμό μου και τον απολογισμό μου. Δόξα τω Θεώ βγήκα νικήτρια.
Σέβομαι τον συνάθρωπό μου και δεν βγαίνω έξω ούτε εγώ ούτε η μικρή. Ούτε και τον Δανιήλ μου έστειλα σχολείο. Και δεν περίμενα τον κόβιντ για να συνετιστώ. Ίσα ίσα που εφάρμοζα αυτούς τους κανόνες πολύ πριν τον κόβιντ. Πάγια αρχή μου, γίνε τελείως καλά για να έχουμε όλο τον καιρό άφθονο μετά. Εντάξει κλειστήκαμε μέσα αλλά καλύτερα τώρα που είμαστε στας αρχάς καλοκαιριού, και λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία , παρά μετά. Αυτά για σήμερα. OK, MY GOD?