Ναι, έχω επιμονή άργησα αλλά το δούλεψα, το καταφέρνω, το πετυχαίνω. Δεν είναι εύκολο πάντα. Είδα πάντως φως και μπήκα. Είναι αυτό που θέλω άραγε?. Ναι είναι. Ένας χρόνος μένοντας στο σπίτι ξεκλείδωσε άνοιξε το μυαλό μου. Όσο περνάει ο καιρός είμαι πολλή χαρούμενη. Δεν το πιστεύω ότι το πέτυχα, είναι σαν να γέννησα καινούργιο παιδί. Το αγαπώ το project και όσο περνάει ο καιρός το αγαπώ ακόμα πιο πολύ. Χαίρομαι που τελικά είμαι μέλος του, κουνάω και το χεράκι μου όμως. Τίποτα δεν μου χαρίστηκε απλόχερα. Ναι, μου το είπανε και άρπαξα την ευκαιρία. Δεν με πήρανε από το χέρι. Το έδωσα μόνη μου και με την θέλησή μου. Η καρδούλα μου το ξέρει από τι κανάλια πέρασα. Ναι πέτυχα λιγότερο, κατά το ήμισυ του ολόκληρου. Συνεχίζω για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Μακάρι να αποδώσει για πιο πέρα. Ίδωμεν.
Ακόμα πιο δύσκολο, είναι ακόμα να μεγαλώνεις δύο παιδιά. Ναι είναι και για γερό στομάχι. Είμαι πολλή νευρική, μάλλον ήρθε ο καιρός να αρχίσω να φεύγω λίγο από δω μέσα. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά μόνος σου. Ναι, αν δεν υπάρχει ένα χέρι βοηθείας και αν δεν υπάρχει κατανόηση σε αυτό που κάνεις. Έστω μια γιαγιά, ένας κοντινός σου άνθρωπος. Δεν ξέρω πως θα είναι σίγουρα όταν θα μεγαλώσουν αλλά ήδη η Ειρήνη μου, βλέπω ότι έχει δικές μου εκφράσεις και νεύρα. Ε, μαζί μου μεγαλώνει. Εντάξει είναι επίμονα, με το που πατάνε το πόδι τους από το σχολείο αρχίζει η μάχη και μεγάλη μάλιστα. Εκεί που έχω όλο το πρωί ησυχία χαλάει σε δευτερόλεπτα με το που πατάνε το πόδι τους μέσα στο σπίτι. Τι να κάνω πρωί βράδυ με μένα ζούνε. Και ειδικά στην περιοχή που είμαι είναι πολύ απομονωμένα. Δεν έχουμε πολλές επαφές. Μου λείπει η φίλη μου Η Τέα. Που βγαίναμε.
Anyway, θέλω να ξεμπερδεύω με το παρελθόν και τα παράγωγά του. Με φουντώνει και με ταράζει. Δεν μου ταιριάζουν πια οι άνθρωποί του ούτε οι καταστάσεις του. Άντε να δούμε!!!. Φιλάκια…