..Όταν ο ένας λέει άσπρο και ο άλλος μαύρο. Όταν έχω μάθει τόσα χρόνια να είμαι μόνη μου στην διαπαιδαγώγηση και στο μεγάλωμά τους και ξάφνου να εμφανίζεται ο <εξαφανισμένος> ο μόνος <εργατικός> πατέρας να γίνεται ενεργός και να κάνει τα τελείως αντίθετα από αυτά που είχαμε μάθει. Στην ησυχία, στην ηρεμία, στην διατροφή στο περπάτημα.. Και οι ισορροπίες γίνανε ανισόρροπες και πήραν την αντίθετη μορφή. Στην Φασαρία, στην νευρικότητα, στην υπερφαγία. Γιατί είναι <κολώνα> του σπιτιού του , που έωλα αποφασίζει και διατάζει ποιος θα φύγει, ποιος θα μείνει, είναι χαρωπή νοικοκυρά, μαγείρισσα, σύντροφος της συντρόφου, πατέρας, μητέρα και παίζει μπάλα εκ του ασφαλούς. Ααα και ας παρουσιάζομαι στον κύκλο του η κακή χειριστική σύζυγος, που όλο φώναζε στον εξαφανισμένο εργατικό πρώην κακομοίρη σύζυγο. Που πάλευε για το μαύρο ψωμί της φαμίλιας του. Και εγώ η αχάριστη… Όλα εγώ πχιά…
Έλα όμως πλέον που μου σπάει πλέον τα νεύρα με τρομερή επιτυχία. Μου δημιουργεί πλέον τις μέγα εντάσεις.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτός, μαζί μου τα έχω, γιατί έχω κολλήσει και έχω μπλοκάρει εδώ μέσα. Το σπίτι που κατάντησε πεδίο μάχης. Μήπως είναι η αλλαγή που ξεριζώνω παλιές αξίες, είναι η αντίσταση που προβάλλεται και με πάει πίσω? Κάθομαι σαν χάνος αποσβωλομένος και παρακολουθώ τα γεγονότα, να με προστρέχουν. Αισθάνομαι να γύρισαν όλοι εναντίον μου. Ακόμα και τα παιδιά που είναι ο θησαυρός μου. Δεν μπορώ να κάνω και πολλά δυστυχώς. Και θυμώνω με εμένα για αυτό. Πολύς θυμός με εμένα. Πρέπει να ενεργήσω πλέον άμεσα και να ενεργοποιηθώ σύντομα.
Όχι άλλες αναβλητικότητες, όχι άλλες αναμονές, όχι άλλες ανοχές. Κουράζει και με κουράζω. Θέλω το οριστικό κλείσιμο κεφαλαίου στο αρνητικό τελειωμένο κεφάλαιο γάμος.