Είμαι η Δήμητρα , έφτασα 46 ετών. Είμαι πλέον ευγνώμων για την κάθε μέρα που ξημερώνει. Είμαι ευγνώμων που έχω τα μικρούλια στην ζωή μου ,που με βγάζουν εκτός εαυτού, αλλά θέλω να είμαι στο μεγάλωμά τους στην ανατροφή τους. Μου την δίνει , που δουλεύω συνέχεια βράδυ, και δεν είμαι κοντά τους ειδικά τα καλοκαίρια. Μιας και ζούμε στην θάλασσα, δεν μπορώ να τους προσφέρω την χαλάρωση. Να δουλεύω για 550 ε και να χάνω στιγμές. Να τα έχει ξένος άνθρωπος και να μην έχουνε την πρέπουσα σημασία. Εύχομαι να σταματήσει όλο αυτό σύντομα , και να γίνουν αυτά που επιθυμώ.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Κάτω Πατήσια. Το τρίτο κορίτσι στην οικογένεια, και όχι απαραίτητα και το επιθυμητό. Προοριζόμουνα για το αγόρι που θα έφερνε τα πάνω κάτω στην εποχή των χωραφιών. Τους την έκανα όμως και βγήκα κορίτσι. Κορίτσι που μεγάλωσε με ξύλο, βρισιές, απειλές, έλλειψη εμπιστοσύνης. Τα βρήκα όλα μπροστά μου με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στη ζωή μου , γιατί όλα τα παραπάνω , με στιγμάτισαν. Με στιγμάτισαν στην μετέπειτα ζωή μου, γιατί το κάρμα με βάρυνε. Όλα, στην τρυφερή μου ηλικία γύρισαν πάνω μου. Δεν μπορούσα να χαρώ, να διασκεδάσω, να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Τα είχα όμως καλά με όλους τους άλλους. Τους γονείς μου για όλα αυτά που μου έκαναν τους συγχώρησα χρόνια αργότερα. Και δεν κρατώ κακία.
Μετά έφτιαξα την επιχείρησή μου , παντρεύτηκα, και εκεί που περίμενα να είχα άνοδο στην ζωή μου πάτωσα. Όταν γεννήθηκε η Ειρήνη μου ήμουν η πιο χαρούμενη μαμά. Τα έβλεπα όλα ροζ και ότι όλα θα έφτιαχναν. Τίποτα δεν έφτιαξε , κατρακύλα. Τα πάντα όλα. Το μαγαζί έκλεισε, χρέη, γάμος κατρακύλα , σχέση επικοινωνίας τιποτένια. Μένοντας σε ένα σπίτι μεγαλώνοντας την Ειρήνη. Δεν είναι κακό να μένεις σπίτι, κακό είναι να μην έχεις εισόδημα και να είσαι εξαρτώμενη από έναν άντρα, να σου λέει από το πρωί ως το βράδυ ότι δεν κάνεις και τίποτα στο σπίτι. Και εννοείται δεν είμαι και η μόνη. Οι περισσότερες τα ίδια βιώνουμε. Το θέμα πως τα χειριζόμαστε. ‘Άσχημο είναι να μην αναγνωρίζει τίποτα από ότι κάνεις, και να είσαι μαραμένη μέσα στο σπίτι. Μετά ήρθε ο Δανιηλάκος μου, Τον ζήτησα και μου ήρθε, καλύτερο από αυτό που ζήτησα. Πόσο τα αγαπώ. Είναι αστεράκια. τα δικά μου αστέρια. Πάλι κατρακύλα. Ώσπου αποφάσισα να βγω στη δουλειά. Αφού ήμουνα άχρηστη μέσα στο σπίτι, αποφάσισα να γίνω χρήσιμη στην κοινωνία. Και έγινα. Ανέλαβε ανατροφή παιδιών, και ζορίστηκε επειδή βγήκα στην κοινωνία ξανά. Όχι μόνο για το οικονομικό, κυρίως για αυτό ήταν αρχικά, αλλά και για ψυχολογικούς λόγους. Να φτιάχνεσαι να βγαίνεις από το σπίτι, να ντύνεσαι. Και πέτυχα σε όλα, Όλα τα εκπλήρωσα..
Με τον άντρα είπαμε να τα βάλουμε σε μια καινούργια αρχή και να τα αφήσουμε όλα πίσω. Και το κάναμε. Δεν ξέρω αν τα άφησα όλα πίσω, αλλά προσπαθώ.. Δεν μου είναι εύκολο όλο αυτό, γιατί δεν εμπιστεύομαι εύκολα. Και εννοείται να τα αφήσω όλα πίσω. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να περάσει τα ίδια. Δεν του το επιτρέπω και δεν μου το συγχωρώ.
Τώρα είμαι σε φάση που έβαλα καινούργιες βάσεις και καινούργιους στόχους. Θα τους πετύχω και θα τα καταφέρω γιατί θέλω να είμαι ελεύθερη, να είμαι εκεί που αγαπώ, περισσότερο. ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ…