Και συνεχίζεται. Τα όρια έχουν ξεπεραστεί, ξεκίνησα για άλλο λόγο και να τελειώσω εκεί για άλλο λόγο και τελικά κατέληξα να έχω ξεχάσει γιατί είμαι. Δεν το πέτυχα δύο χρόνια τώρα. Με λυπεί το γεγονός αλλά δεν ήρθε και το τέλος. Κάπου αλλού θα με περιμένει. Η τύχη είναι μια προετοιμασία που συναντά την ευκαιρία. Αυτό περιμένω και αυτό θέλω. Μια καλή δεύτερη ευκαιρία. Δυνατή, για να είμαι ελεύθερη να κάνω αυτό που θέλω. Έμαθα τελικά, ότι ελευθερία είναι να είσαι εκεί που αγαπάς. Όλα τα άλλα περιττά. Η υπομονή έχει και τα όριά της. ΄Και τα ξεπερνάω κάποιες φορές. Τι είναι αυτό που δεν με κάνει να το σταματήσω μπαμ και κάτω?
Εχτές που βγήκα καθόταν μια παρέα στο πίσω τραπέζι και τρώγανε. Μαζί ήταν μαζί με μικρά παιδιά. Μια κυρία μικρή σε ηλικία, πέφτει στον ώμο του διπλανού της ημιλιπόθυμη. Της ρίχνανε νερό για να συνέλθει και συνάμα την χτυπούσανε. Ήτανε μελανή το πρόσωπό της πάνιασε, άσπρισε τα χείλη μελανιάσανε. Ότι και να της συνέβαινε μακάρι να είναι περαστικό. Η εικόνα που μου έμεινε ολάκερη είναι ότι είμαστε περαστικοί και είμαστε ένα τίποτα. Αδύναμοι και τιποτένιοι στη δύναμη της εκάστοτε ασθένειας. Ένα μεγάλο μηδενικό. Παρά μόνο να εξουσιάζουμε και να το παίζουμε δήθεν. Σε κάτι τέτοιες αδύναμες στιγμές είναι που είμαστε το απόλυτο τίποτα και πρέπει να είμαστε ταπεινοί.. Αυτή και η ταπεινή μου γνώμη. Κάνε αυτό που αγαπάς….