Που τον τελευταίο καιρό, βγήκε από το πρόγραμμα που ήταν εσωστρεφής, που δεν ξύπναγε το πρωί, που είχε νεύρα. Που έκανε πολλά λαθάκια στην ορθογραφία της. Που, που, που, που. Που την απασχολούσε κάτι στην καρδούλα της. Το ένιωθα, απλά την άφηνα, δεν της έλεγα τίποτα. Έχουμε τα πρώτα συναισθήματα του έρωτα. Τα αγοράκια της λένε ότι την αγαπάνε, και η μικρούλα δεν ξέρει πως να τα διαχειριστεί. Πρωτόγνωρα, καινούργια συναισθήματα χτύπησαν την πόρτα της καρδούλας της. Και εκείνη εσωτερικά ταραγμένη ξεσπούσε τα νεύρα της πάνω μας. Ώσπου έγινε το μπαμ το τελειωτικό σήμερα. Μεγάλη ένταση, πολλά νεύρα πάλι τσακωμοί. Δεν άντεξα, φώναξα. Πήγε στο δωμάτιό της. Κατέβηκε έφαγε με μούτρα και ξανά κλείστηκε στο δωμάτιό της. Την άφησα να με πλησιάσει. Ηρέμησε και ήρθε να μιλήσουμε. Οι δυό μας, μάνα και κόρη και κάτι περισσότερο από αυτό. Το χτίσιμο της ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ, πιο ουσιώδες και πιο ουσιαστικό για εμένα. Αυτή η γέφυρα που χτίζεται και πρέπει να έχει γερές βάσεις. Για να αντέξει στο πέρασμα των χρόνων. Και αυτή την γέφυρα χτίζουμε. Αυτή τη γέφυρα θέλω, όχι μόνο της μάνας, της αρχηγού, της κακιάς, της διαιτητή , της μαγείρισσας, της πλύστρας, της καθαρίστριας. Θέλω την γέφυρα που λέγεται ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Αυτή με εκφράζει, αυτή υιοθετώ. Την αγκαλιά μου που θα είναι ανοικτή, για ότι χρειαστεί η ψυχούλα της. Όταν μου μίλησε, όταν μου ανοίχτηκε, ένοιωσε μου είπε πιο ανάλαφρ. Έφυγε όλο αυτό το βάρος από μέσα της. Αγκαλιαστήκαμε. Υπέροχη αγκαλιά, υπέροχα φιλιά, υπέροχη στιγμή. Έλαμψε ξανά το προσωπάκι της. Έγινε η ανάλαφρη Ειρηνούλα που ξέρουμε. Και αυτό γιατί είχε ανθρώπους να μιλήσει χωρίς να την κατηγορήσουν. Της είπα να κάνει ότι την κάνει χαρούμενη. Να πιστεύει στον ευατό της, και στον ΚΎΡΙΟ ΗΜΩΝ. Γιατί Εκείνος είναι η ασπίδα που μας προστατεύει. Το Αόρατο πέπλο πάνω από το κεφάλι μας. Θα είμαι γλυκό μου παιδί, δίπλα σου για ότι χρειαστείς, χωρίς επικρίσεις. Η αόρατη ανθεκτική μανούλα σου. Και ας μην σου το δείχνω.