Και ναι. Βρίσκομαι από εχτές στο κρεβάτι μου, που έγινε του πόνου. Γιατί από εχτές ο πυρετός έχει πάει στα ύψη. Και εννοείται ο μικρός μου χαρούμενος Δανιήλ, που είχε γεμίσει από την Παρασκευή όλο το σπίτι με σερπατίνες, το έκανε μπάχαλο. Χαλάλι του. Και έλεγα το Σάββατο μετά που αισθάνθηκα καλύτερα να σηκωθώ να μαζέψω το χάλι. Ο Δανιήλ μου όση ώρα ήμουνα ξάπλα, τόση ώρα καθόταν δίπλα μου. Δεν έφευγε. Και με το που σηκώνομαι και μπαίνω σαλόνι, με ότι δυνάμεις είχα και ετοιμοπόλεμη να τα βάλω με το χάλι τα βλέπω όλα πεντακάθαρα. ΑΣΤΡΑΦΤΑΝΕ. Είχε σηκωθεί η Ειρήνη μου η αγάπη μου και είχε καθαρίσει, σκουπίσει, για τον λόγο ότι με είδε άρρωστη. Δεν μου είπε τίποτα, δεν ζήτησε τίποτα παρά μόνο όταν σηκώθηκα και το είδα έμεινα άφωνη. Την ευχαρίστησα, της είπα πόσο πολλή την αγαπώ. Ένιωσε το ηθικό της ανεβασμένο, μου έλεγε συνέχεια αν μου άρεσε αυτό που έκανε. Εννοείται ότι μου άρεσε γιατί στα δύσκολα φαίνονται και χαρακτηρίζονται κάποια πράγματα. Υπόσχομαι να μην νευριάσω ξανά μαζί της. Ειδικά στα μαθήματα.
Ναι είναι όμορφο αυτό που δημιουργείται. Η ζωή που θα βγάλεις από μέσα σου, να αποκτά τον δικό της χαρακτήρα, και να ανοίγει τα δικά της φτερά. Να είναι βαθύτατα σκεπτόμενη, και να πράττει δεόντως. Είμαι περήφανη. Όπως και περήφανη για την οικογένειά μου, και στον γλυκό μου kantri, γιατί περάσαμε πολύ δύσκολα, φτάσαμε στο τέλμα, αλλά δώσαμε μια δεύτερη ευκαιρία. Άλλαξε μετά την μετακόμιση, έγινε άλλος άνθρωπος, αυτά που ζητούσα χρόνια πριν ήρθαν κάποια χρόνια μετά. Ναι, στην ζωή πρέπει να δίνουμε δεύτερη ευκαιρία. Γιατί ουδείς τέλειος. Ή προσπάθεια θέλει δύο. Αγάπη μόνο.