Και πάλι καλά που εχτές τελευταία ώρα ανακοίνωσαν από το Σύλλογο του σχολείου ότι θα κάνουν αποκριάτικο πάρτυ, μετά από δύο χρόνια. Ναι και ήρθαν τα μικρά μου, και μου ζητούσαν αποκριάτικες στολές. Και όλα τα παιδιά θα είναι ντυμένα, και σε παρακαλώ. Και που να τρέχεις 2 παρά να πάρεις κάτι που θα φορεθεί για μία μέρα. Που είναι οι γεμάτες απόκριες, με τα πάρτυ τα μασκέ, με τις αποκριάτικες δραστηριότητες τις ατελείωτες βόλτες ντυμένα, να αρμενίζουν να διασκεδάζουν και να ξεσαλώνουν. Οι προετοιμασίες που γινόντουσαν βδομάδες πριν.
Ναι ζήτησε και η Ειρηνούλα μου να ντυθεί. Δεν είχα καμία όρεξη, την είχε όμως μπόλικη εκείνη. Τρέχαμε στα jumbo να ψωνίσουμε .Διάλεξε και ωραία στολή. Αυτή της βαμπιρίνας. Και είχε την αγωνία το άγχος την προσμονή πώς θα είναι, και αν είναι όμορφη. Πάντα, είναι όμορφη γιατί η εσωτερική ομορφιά της αναβλύζει την καλοσύνη και ωριμότητα της ψυχής της. Και ναι πήγε, και γύρισε τόσο χαρούμενη που μου διηγήθηκε την όμορφη μέρα της. Το πώς πέρασε που χόρευε όλη την ημέρα, τους χορούς που κάνανε με τα άλλα παιδιά, που την προσέγγιζαν τα αγοράκια αλλά εκείνη ανένδοτη, που οι δάσκαλοι έμπαιναν και χόρευαν και εκείνοι με την σειρά τους. Τις σερπατίνες, τα κομφετί, τα πατατάκια, τις αγκαλιές με τους συμμαθητές της, τα γέλια στα χαρούμενα παιδικά προσωπάκια. Αυτά τελικά τα αυθόρμητα, που γίνονται ξαφνικά και είναι ικανά να θυμούνται για μια ζωή. Γιατί αξίζει να τα ζεις ανέμελα, τα παιδικά σου χρόνια. Αυτά θα σε καθορίσουν και θα σε εξελίξουν. Ο μικρούλης ο Δανιηλάκος μου τον παρέλαβα και τους ντύσανε με μαύρη σακούλα σκουπιδιών και όλα τα παιδάκια ,πιγκουίνους. Δεν είχε τρελή επιτυχία αλλά αυτό γνώρισε και εκεί θα παραμείνει. Τέλος πάντων βαριά και αντιπαθής νηπιαγωγός, ας μην αναφερθώ… Περπατούσε και σαν πιγκουίνος. Γέμισε το σπίτι όλο χαρούμενα προσωπάκια με γέλια , το σπίτι έγινε πισίνα από σερπατίνες και μάλιστα κολυμπάει σε αυτές, μπάχαλο τα πάντα όλα. Δεν πειράζει χαλάλι στα αστέρια μου. Καταγεγραμμένες αναμνήσεις στο μικρό γλυκό τους μυαλουδάκι και στο δικό μου. Καλές απόκριες.