Έτσι ξύπνησα σήμερα. Στην τελική ευθεία πλέον, για τα αποκαλυπτήρια στα
παιδιά για το νέο τους σπίτι. Αγωνία και ανησυχία για το πώς θα το αντιμετωπίσουν. Στο μυαλό μου κυριαρχεί το αρνητικό, ότι θα είναι όλο παρατηρήσεις.
Με έπιασε μελαγχολία για το σπίτι που με φιλοξένησε τόσα χρόνια. Το αγάπησα, με στέγασε, με έκανε να νιώθω ασφαλής στην γνώριμη ανασφαλή συνήθεια. Το ευχαρίστησα, το ευγνωμονώ, το νοσταλγώ αλλά δεν γίνεται να μείνουμε άλλο εκεί. Θα γινόντουσαν πιο δύσκολα τα πράγματα. Το κοιτούσα και συγκινήθηκα. Οι τοίχοι, πόσες αναμνήσεις των παιδιών μου, που τα έφερα μικρούλια. Εννιά χρονών το Ειρηνάκη και τεσσάρων χρόνων ο Δανιηλάκος μου. Ακόμα και που πήγα για να κάναμε μια καινούργια αρχή με τον πρώην σύζυγο. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Πάντα στο μηδέν καταλήγαμε. Ακόμη και τώρα λέω μέσα μου…να μείνω; Η δύναμη της συνήθειας βλέπεις. Πόσο γνώριμη.
Ακόμα αναρωτιέμαι αν θα είναι εύκολη ή δύσκολη η μετάβαση. Θεέ μου Δως μου Δύναμη Φως να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους. Όσο περνάει ο καιρός για τα αποκαλυπτήρια τόσο η αγωνία μου μεγαλώνει.
Αύριο μια καινούργια μέρα. Ακόμα πιο κοντά στον τελικό προορισμό.
By Diva