Και θεωρώ και η εποχή της γυναίκας μετά τον κοροναιό, μετά τον πόλεμο, δεν κατέχει την ίδια διάθεση στις μέρες μας όπως άλλοτε συνήθιζε. Τώρα είναι όλα διαφορετικά. Ναι δεν χρειαζόμαστε τα μπουζούκια και τα μπαράκια για να βγαίνουμε εκείνη μόνο την ημέρα. Γιορτή της γυναίκας είναι η κάθε μέρα που ξυπνάμε να φροντίζουμε και την εξωτερική εμφάνιση αφού έχουμε φροντίσει και τα έσω. Να φορέσουμε την φόρμα αλλά να νιώθουμε όμορφες, να είμαστε περιποιημένες και όχι για τα μάτια μόνο της συγκεκριμένης μέρας. Να αισθανόμαστε ελεύθερες πέραν των δύσκολων καταστάσεων που ζούμε. Να έχουμε αυτοπεποίθηση να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να ακούμε τον ένστικτό μας γιατί είναι το μόνο που δεν μας προδίδει. Να μην ανεχόμαστε τοξικές συμπεριφορές και να μην αφήνουμε <εισβολείς>,να μας ελέγχουν. Σε οποιοδήποτε <βασίλειο> ανήκουν.
Αν θα ξαναέκανα αγώνα θα ήταν ίσως για τα εργασιακά ξανά, γιατί ο αγώνας των γυναικών δεν ξεκίνησε για να κατέχουν μια θέση στην ομορφιά. Ξεκίνησε καθαρά για να έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής και αντί να βελτιωθεί 1,5++ αιώνα μετά, θεωρώ ότι γίνεται πισωγύρισμα. Για αυτό θα <διασκέδαζα> στην καλύτερη των περιπτώσεων και όχι να τρέχω στα μπαρ, με τα τσιγάρα, τα μίνι και ασύστολους χορούς. Όχι, την συγκεκριμένη μέρα. Να έφτιαχνε το καθεστώς της δουλείας με τις πολλές ώρες και τα μισθά των 500ε, και μετά να είχα όλα τα υπόλοιπα. Μας ρίχνουν σανό και το τρώμε. Έχουμε άγνοια και αμάθεια. Μας ενδιαφέρει το φαίνεσθαι και όχι το είμαστε. Από εμέ την ταπεινή λοιπόν, Καλό κουράγιο στις καταπιεσμένες Γυναίκες στην ΥΕΜΕΝΗ, πλέον στις αιχμάλωτες σύγχρονες γυναίκες του ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ καλή λευτεριά, στις γυναίκες που βιώνουν με την σειρά τους τον πολέμο στην ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Στις γυναίκες που μένουν στα χωράφια για να πηγαίνουν οι άντρες στα καφενεία. Σε γυναίκες που βιαιοπραγούν κομπλεξικά ανασφαλή <παληκαράκια>. Μακάρι να ξεσηκωθούμε και να ξημερώσει ένα διαφορετικό αύριο για να γίνουμε ένας καλύτερος κόσμος.