Σήμερα, κάνω αναδρομή στο παρελθόν και τις στιγμές που ζήσαμε, αυτές τις Άγιες τελικά Ημέρες. Να συναντιόμαστε με τις παρέες μας να ντυνόμαστε, να ζούμε τα γέλια, την παρέα τα φαγητά, που δεν ήταν μόνο τα φαγητά ήταν όλη αυτή η ζωντανή ατμόσφαιρα που υπήρχε στον αέρα. Και όχι δεν ήταν τελικά αέρας κοπανιστός αλλά ήταν τελικά η πραγματικότητα.. Αν και είχα πάντα την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια δεν είχαμε την διάθεση να βγαίνουμε, και την περνούσαμε στο σπίτι… Τώρα ένα είναι σίγουρο , πως μετά από τέτοια κλεισούρα και απομόνωση θα ξαναγυρίσουμε στις μοσχομυριστές τσικνισμένες ταβέρνες και στα τσικνισμένα βρωμερά μαλλιά ,με τις μεγάλες παρέες που τόσο πολύ, θαρρώ, μας έλειψαν..
Που Τσικνοπέμπτη γινόταν τόσο πανικός στα κομμωτήρια, στα καταστήματα , κίνηση στους δρόμους, τηλέφωνα γέλια.. Στην γραφική Πλάκα χαμός σε όλα τα στενά της να πέφτουν ροπαλιές,σερπατίνες, αφροί, καραμούζες , πίνοντας είτε τον καφέ σου., είτε τρώγοντας τον μεζέ σου, να απολαμβάνεις όλο το σκηνικό που ξετυλίγονταν γύρω σου. Να γίνεσαι ένα με τον κόσμο, να κοιτάζεστε στα μάτια, να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια.. Που είναι όλο αυτό το ζεστό τοπίο? Εεε?
Δέχομαι ότι οι εποχές άλλαξαν, ο κόσμος άλλαξε , η κοινωνία προχώρησε, εξελίχτηκε, αλλά δεν θα ήταν ωραίο να δίναμε ξανά ραντεβού στην υπέροχη Πλάκα και να ζωντανέψουμε ξανά όλοι μαζί και να Ζήσουμε την στιγμή έστω και για ένα βράδυ? Εμένα η καρδιά μου πάντως πεταρίζει.. Καλές απομονωμένες απόκριες..