Πέφτει ή μάλλον έχει πέσει για τον περισσότερο στενό κύκλο μου. Ο πρώην βγάζει όλο του τον <θαμμένο> του εαυτό. Αυτό που είχε στα πολύ έγκατα βαθιά ριζωμένα και παρακάτω, στην καρδιά του. Του βγήκαν τώρα με τις υπογραφές οι καλοσύνες. Γιατί άραγε? Γιατί ζητάω την διατροφή? Γιατί μίλησα και είπα να τα αναλάβει εξ ολοκλήρου? Δεν τον λυπάμαι, νομίζω δεν με λυπήθηκε και ποτέ του. Όχι νομίζω, σίγουρη πλέον. Η προσποίηση, της προσποίησης, ωωωω προσποίηση. Ένας ένας στον πάγκο του.
Ακόμα και το άλλο που έμοιαζε σε συμπεριφορά στον πρώην απλά με διαφορετικό όνομα. Μόνο να μου ξυπνήσει την ύπαρξή μου αυτό ήταν. Ότι υπάρχω, ότι ζω ότι αναπνέω. Να αρχίσω να προσέχω την εμφάνιση μου και να φύγω από τον ρόλο της τροφαντής κυριούλας με τα γιουβαρλάκια, και έτοιμα όλα στο πιάτο, η νοικοκυρά που τα είχε όλα στην θέση της, άφηνε πίσω σκοπούς και όνειρα, για να υπηρετήσει τον αγά.. Έπρεπε λοιπόν να αφυπνιστώ, αφού δεν ξύπναγα από τον περίγυρο, αφυπνίστηκα μια και καλή από εκεί. Με όποιο ψυχικό κόστος κατάφερα να ανυψωθώ. Ναι βούλιαξα αλλά σηκώθηκα και συνέχισα για Να γίνω η ΔΉΜΗΤΡΑ που πραγματικά αξίζει να προχωρά μπροστά και να εξελίσσεται. Όλοι οι υπόλοιποι πια δευτερεύοντες. Πρώτα εγώ, τα παιδιά μου, γιατί μας αξίζει το καλύτερο και το ποιοτικό.