Χριστό και αυτό είναι που με κρατάει Ζωντανή στην καθημερινότητα. Αποπνέει, Ελπίδα, Ζωντάνια, Χαρά. Κοιτάω τον Ουρανό ανοίγω τα χέρια μου και ΤΟΝ ΕΙΣΠΝΕΩ. Αχ, αυτή η μετάβαση από την καλοπέραση στην εργασία και πάλι, στην ρουτίνα στην καθημερινότητα. Πόσο διαφορετική, πόσο δύσκολη. Να πατούσα ένα κουμπί και να γινόταν να πραγματοποιούσα όλα αυτά που ήθελα. Μα πάνω από όλα θέλω μια ταπεινή Απλή Ζωή. Όχι πια πολλά πολλά. Όχι πια πολυτέλειες. Απλότητα. Ηρεμία, Γαλήνη.
Συνάμα θέλω και την εξέλιξη αυτή που σε πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.
Αυτή που φαντάστηκα, ονειρεύτηκα και πηγαίνω προς τα χνάρια της. Αυτή της ελεύθερης εργασίας και Ζωής. Που δεν σε περιορίζει, σε Λυτρώνει σε Απελευθερώνει. Θεέ μου οδήγησέ με σε αυτό το μονοπάτι. Και άσε όλους τους άλλους να λένε.. Μόνο δείξε το μου. Και κάνε με να κινούμαι αστραπιαία.
Δώσε μου αύριο μια καινούργια μέρα, με Δύναμη, Πίστη, Ελπίδα, Κουράγιο να βγάλω ήρεμα την ημέρα. Σε ευχαριστώ..