Πάντα στα όμορφα χρώματα της άνοιξης. Όλα ανθισμένα, όλα χρωματιστά, χρυσαφένια. Καινούργιες ζωές, γεννιούνται από τα αρώματα της φύσης, από τα χρώματα της γης. Μέσα στην τόση θλίψη, κυριαρχεί η χαρά της ΖΩΗΣ. Η Γέννηση. Η ζωή που προχωρά, η προσωπική Ανάσταση του καθενός. Όλοι κουβαλούν τον Σταυρό τους αλλά κανείς δεν ξέρει πότε θα έρθει η Λύτρωσή τους.. Για εμένα η δικιά μου Ανάσταση έγινε Μ. Παρασκευή . Ένα χρόνο πριν. Ένας χρόνος που έφυγε από πάνω μου το βάρος του Σταυρού μου. Που ξεχρέωσα, που δεν πίστευα στις δυνάμεις μου , στον εαυτό μου, αυτόν που μου χάρισε ο Χριστός, αυτόν που υποτιμούσα αυτόν που μισούσα , αυτόν που έστηνα στον τοίχο και τον χτυπούσα χωρίς έλεος. ‘Ωσπου έπιασα τον πάτο, που ήταν άπατος, άνοιξαν τα φτερά και αντί να πέσω χαμηλά πέταξα ψηλά. Μην εγκαταλείπεις, ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει. Μην αφήνεις τον εαυτό σου , είναι σαν να αφήνεις τον Χριστό Σου. Είναι ο μόνος που δεν θα σε εγκαταλείψει και δεν θα σε προδώσει. Αγάπα σε, και δώσε στον εαυτό σου την ΑΝΆΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ!!!!