Σήμερα ξεκίνησε καινούργια μέρα. Μια σχολική μέρα, που δεν ξυπνάνε για το σχολείο. Μια μέρα με φωνές. Πίστεψέ με προσπαθώ να είμαι ήρεμη. Δεν το θέλω, αλλά μου βγαίνει αυτό το ταπεραμέντο. Προσπαθώ να το διαχειριστώ, αλλά όταν έχεις πολλά στο μυαλό σου και τρέχεις μόνος είναι κάτι το ασύλληπτο. Είναι σαφέστατα μια ημέρα καλύτερη από την χτεσινή. Τα πρόλαβα λίγο καλύτερα σήμερα. Αισθάνομαι άσχημα που μίλησα απότομα στο Ειρηνάκι μου αλλά είναι τα ίδια και τα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι μόνο εγώ χαλιέμαι.. Θα της μιλήσω όταν γυρίσω σπίτι..
Με την δουλειά με ενημέρωσαν να έχω το ράπιντ μέχρι τις 10.00 το πρωί. Τους έγραψα λιγουλάκι, και με έπρηξαν στα τηλέφωνα.. Δεν απάντησα έκανα το δικό μου και μόνο. Φτάνει πια η φοβία , φτάνει πια η καταπίεση ,δεν είναι μόνοι τους. Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια, την ίδια ξερή αντιμετώπιση. Δεν θα φοβηθώ. Ναι μεν είχα ανάγκη αλλά με άλλες συνθήκες .Αυτές δεν μου λένε τίποτα… Θέλω να αλλάξω, βαρέθηκα.. Δεν θέλω τα ίδια και τα ίδια.. Θέλω ανεξαρτησία. Θέλω την ελευθερία στην Χώρα μου . Όχι άλλη σκλαβιά. Όχι πια φιμωμένα στόματα…Τέλος…Μόνο η σχέση με τα παιδιά μου με νοιάζει…Ότι με χαλάει θα το πετάξω από εδώ και πέρα εις τον κάδο των σκουπιδιών.