Ξενέρωσα με την δουλειά. Έχω τελειώσει, για το τίποτα εργάζομαι. Δικαιώματα μηδέν. Κόψε μου χρήματα αλλά μην μου κόβεις ημέρες άδειας, θέλω να έχω κάτι να περιμένω, να πιαστώ από κάπου, να ανασάνω βρε παιδί μου. Να ξέρω ότι θα ανταμειφθώ για αυτό που είμαι, για αυτό που προσφέρω, δυστυχώς όμως βρισκόμαστε στο σύγχρονο Πακιστάν. Δεν θα αλλάξει και δεν πιστεύω ότι οι Ελληνικές Επιχειρήσεις θα αλλάξουν. Κρίμα για τον κόσμο που παιδεύεται , κρίμα για εμένα.
Γύρισα το βράδυ μπήκα αττική οδό να φτάσω πιο γρήγορα. Τα μικρούλια μου κοιμόντουσαν. Πόσο με πείραξε. Πηγαίνω για σύμβαση 485ε μεικτά και 390 “καθαρά”. Δεν αξίζει .. Δεν τους αξίζω, ούτε τις υπηρεσίες μου αξίζουν. Έχω τελειώσει.. Δεν περιμένω ούτε από άντρα να με συντηρήσει… Θα κάνω μόνη μου τις κινήσεις και θα πράξω, όταν το κρίνω εγώ. Αυτό που μετράει είναι να έχεις Πίστη μέσα σου. Να βλέπεις την δύναμή σου και τι μπορείς να καταφέρεις. Και σίγουρα το ένα φέρνει το άλλο. Η απόφαση μετράει και όλα τα άλλα παίρνουν την δύναμή τους.
Μας έμαθαν να κοιτάμε το μέλλον και τις σπουδές και όχι την ουσία μέσα μας.. Να γνωρίσουμε τον βαθύτερο ευατό μας και που μπορεί να φτάσει. Τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε. Τι αποδεχόμαστε και τι ΄όχι. Και όταν φτάσουμε και ξεπεράσουμε τα όριά μας τότε αναλογιζόμαστε τι είναι καλύτερο για εμάς.. Για εμένα στην παρούσα φάση θέλω να στηρίξω τα μικρά μου!