Ξύπνησε ο Θεός την μέρα και σήμερα. Ναι την ευχαρίστησα, και έκανα ότι ήταν εφικτό για το σπίτι. Μα η ψυχή μου είναι ανήσυχη. Δεν μπορώ να την τιθασεύσω.
Ούτε αυτή δεν μπορεί να είναι ανήσυχη. Δεν μπορώ να καθίσω σε κάποιο δωμάτιο να γράψω, ήρθε ο μικρούλης μου ο Δανιηλάκος κλαίγοντας, επειδή η αδερφή του έφτιαξε τα Legο, (τα οποία ήταν δικά της) και τα διεκδικούσε. Συνήλθα τώρα γιατί έπρεπε να τον ηρεμήσω. Οπότε η προτεραιότητα ήταν ο μικρούλης.. Κλάμα πολύ. Του είπα αν συνεχίσει να κλαίει, θα φύγω. Τον πήρα αγκαλιά και αυτομάτως ηρέμησε. Πόσο θεραπευτική η αγκαλιά. Πόσο βάλσαμο. Να τα κρατάς τα μικρουλάκια ξέροντας ότι θα σου φύγουν κάποια μέρα. Ναι και αυτός είναι ο προορισμός τους .Να ανοίξουν τα φτερά τους. Δύσκολη ημέρα η σημερινή. Είμαι και δω που είμαι στην απομόνωση. Νιώθω την μοναξιά, και προσπαθώ να επικοινωνήσω. Μου αρέσει τρελά η επαφή με κόσμο. Μου αρέσει να γράφω τις σκέψεις μου. Είναι ένα είδος εκτόνωσης. Ειδικά σήμερα που ο καιρός είναι βαρύτατα συννεφιασμένος. Είμαι ολόκληρη βαριά. Δεν ξέρω τι αναζητώ.. τι είναι αυτό που θα με κάνει να αισθανθώ πλήρης. Ή άμα το βρω θα ζητώ και θα αναζητώ κάτι άλλο? Πρέπει να την ακούμε την καρδιά και να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί.
Τώρα πάω να φουρνίσω τα σουβλάκια. Είμαι χαρούμενη που τα παιδάκια είναι χαρούμενα που θα φάνε σήμερα σουβλάκια.. Θέλω να έχουν στο μυαλουδάκι τους αναμνήσεις όμορφες, να ξέρουν ότι συνέβαλα έστω και λίγο στην χαρά τους, μετά από συνεχείς φωνές. Τα αγαπώ πολύ.