Εδώ και πάλι. Με καινούργιο υπολογιστή. Το πάλευα τόσο καιρό, και τελικά το κατάφερα. Όχι γιατί είμαι περισσότερο ικανή, αλλά γιατί έχω πείσμα. Γιατί παιδεύομαι, αλλά επιμένω. Ναι γράφω με άλλη ευχέρεια.
Μετά από δύσκολη εβδομάδα με τους χιονιάδες, βρήκαμε τους ρυθμούς ξανά με τα σχολεία . Έχεις ένα πρόγραμμα βρε αδερφέ μου. Μπαίνεις σε μια σειρά, λίγο το πρωινό ξύπνημα είναι αυτό που είναι στενάχωρο αλλά είναι μέχρι να γίνεις ελατήριο από το κρεβάτι. Ο μικρός μου ξυπνά με ευκολία και δεν μου βγάζει το λάδι, η πρωτότοκη μου το έβγαλε μέχρι που δεν την πήγα σχολείο. Ντράπηκε το γλυκούλη μου που από τότε την ξυπνάει ο πατερούλης και γίνεται ένα με μένα, ελατήριο. Ε, μα είπαμε να είμαστε ενεργές μαμάδες αλλά όχι να σου βγάζουν το λάδι. Έφτασα σε σημείο να είχα γίνει Χίτλερ. Γιατί, αναρωτιόμουνα να είμαι η κακιά της υπόθεσης και οι μπαμπάδες να την βγάζουν λάδι ? Όχι βέβαια. Οπότε χαλάρωσα και άρχισα και εγώ.. θες να διαβάσεις, διάβασε. Δεν θες είσαι ελεύθερη να κάνεις ότι σε ευχαριστεί. Θες να φας φάε, δεν θες μην φας, η κουζίνα έκλεισε. Τάδε έφη Δήμητρα και έμειναν παγωτό, και αναρωτιόντουσαν γιατί τόση αδιαφορία. Φωνάζω.. είσαι γκρινιάρα, είμαι ήσυχη.. σπαράζουν, τι έπαθες και τι έπαθες. Πήγα και εγώ στη μέση λύση και βρήκα την υγειά μου. Ας είναι ενεργά και τα μπαμπάδια μας. Βρίσκει λέει τα κουμπιά, αφού τα βρήκε ας χειριστεί όπως ξέρει. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψιλά. ΣΙΛΑΝΣ από εμένα στο βαθμό που πρέπει. Γιατί όλα έχουν τα όριά τους. Μητέρα δεν γεννιέσαι γίνεσαι. Και εννοείται, θέλω να κρατήσω και την ωραία μου παιδικότητα. Την έχω χάσει με το ρόλο της μητέρας. Όλα θέλουν ισορροπία, και υπεύθυνη είμαι εγώ για την ψυχική πρώτα υγεία. Κατά τα άλλα αγάπη μόνο.