Στην Πατρίδα, που βιώνει για πολλοστή φορά δύσκολες καταστάσεις. Στον Έλληνα που βρίσκεται ακόμα μία φορά σε δυσμενή θέση και περιμένει την δικιά του ελευθερία. Και μακάρι να έρθει η ώρα της Λευτεριάς για όλους μια ώρα αρχύτερα.
Ναι σήμερα καμάρωσα και το δικό μου το Αστέρι. Μιας και μας άφησε φέτος ελεύθερους, η απλοχέρα και δοτική κυβέρνηση να παρελάσουμε ,μετά από δύο χρόνια αποχής μπήκαμε στην ευχάριστη θέση να αγοράσουμε την στολή της παρέλασης. Ευτυχώς που υπάρχει και το ιντερνετικό και οι παραγγελίες της τελευταίας ώρας γίνονται, άμεση δράση. Εννοείται ότι μέσα σε όλα αυτά είχαμε και τα ευτράπελα. Πάντα θα πάει κάτι στραβά αυτές τις ημέρες και όταν έρχεται ανήμερα η γιορτή και η παρέλαση τα πάντα μπορεί να στραβώσουν. Η νηνεμία μετατρέπεται σε έξαρση νεύρων. Το γλυκό πρόσωπο μετατρέπεται πλέον σε φρικ φέις. Και το ραμμένο στόμα αρχίζει και ξεστομίζει όσα ήθελε να πει και απλά κατάπινε τόσο καιρό. Είχα πει να μην ξαναφωνάξω αλλά ουπς… μάντεψε δεν τα κατάφερα. Φώναξα και πολλή μάλιστα, στο <μικρουλάκι>. Αλλά όταν την βοηθούσα να ετοιμαστεί και την είδα ολοκληρωμένη και μια όμορφη δεσποινίς, με την στολή της παρέλασης, τα νεύρα φύγανε για να πάρουν την θέση τους η Περηφάνια, το Καμάρι, η Ευλογία. Ναι, και όταν είδα να παρελαύνει η μικρή μου Ειρηνούλα συγκίνηση και ρίγος διαπέρασε το κορμί μου. Ναι μου αρέσει που τις γεμίζουμε το μυαλουδάκι με όμορφες αναμνήσεις. Και ας μην το καταλαβαίνει εκείνη. Αυτές οι μικρές στιγμές είναι η ζωή της. Ψηλώνω συνεχώς από το καμάρι που μου έδωσε ο Θεός. Εκείνη δεν το βλέπει ακόμα αλλά ξέρω ότι έχει τόση δύναμη που κάποια στιγμή θα το αντιληφθεί. Γιατί είμαι περήφανη και ας μην το δείχνω τις περισσότερες φορές. Κρύβεται η μαλακή ψυχή πίσω από την αγριάδα την καθημερινότητας. Μα μέσα και πάνω από όλα αυτά, υπάρχει πάντα η Αγάπη.