Και ξεκινά η εβδομάδα ωραία, γιατί ήταν ένα τριήμερο αφθονίας. Βοήθησε και ο καιρός. Είχαμε να δούμε πολλή καιρό ηλιόλουστες μέρες. Η ψυχολογία τελείως διαφορετική. Πήγαμε βόλτα στο αγαπημένο μου κέντρο. Τόσο όμορφο. Καθίσαμε για καφέ. Ούτε το ράπιντ δεν μου ζήτησαν. Τι όμορφα. Καθόμουν και δεν σκεφτόμουν τίποτα, παρά μόνο παρατηρούσα τα δέντρα, τον ηλιόλουστο ουρανό, άκουγα τα πουλάκια, έβλεπα τον κόσμο να πηγαίνει πέρα δώθε, και σκεφτόμουν ότι όλα βρίσκονται σε αφθονία και σε απόλυτη αρμονία. Ο Θεός ξέρει πότε να μας δώσει κάτι αρκεί να είμαστε τελικά ήρεμοι και συνειδητοί πνευματικά. Να μην αγωνιούμε για το τι θα φέρει το αύριο. Να κλείνουμε τα μάτια να επιθυμούμε να το κρατάμε στα χέρια μας και να είμαστε ευγν
ώμωνες για αυτά που έχουμε. Ότι δίνεις τελικά με τη καρδιά σου και δεν σε νοιάζει για το τι θα γίνει μετά, αυτό επιστρέφεται τελικά διπλά πίσω σε σένα. Ηρεμία με κατέκλυσε, απόλαυση με κυρίευσε. Όλο μου το σώμα πλημμύρισε από φως. Μακάρι να κρατήσει για πάντα. Ήταν και είναι Θεικό. Μέχρι σήμερα το μεσημέρι που παρέλαβα παιδιά, και ξεκινήσαμε το διάβασμα. Η μόνη χαμένη ενέργειά μου που φεύγει από το πολύ διάβασμα. Ναι και αυτά θέλουν την στήριξή τους. Και για αυτό είμαι εδώ. Για την αρχή των πραγμάτων. Αγαπημένη ώρα, η ώρα που κάθομαι στο κρεβάτι και απολαμβάνω ένα καλό διάβασμα.