Τρέχουν, και θαρρώ πώς δεν τα προλαβαίνουμε. Τρώμε χαστούκι από τη μία, και από την άλλη μέχρι να συνέλθουμε γυρνάμε και το μάγουλο από την άλλη. Τι μας συμβαίνει? Που πηγαίνουμε? Που μας οδηγούνε όλα αυτά?
Έχουμε τον κοβιντ19 που μας τρέχουνε κανονικά, παίζει να είμαστε και η μόνη χώρα που τρέχουμε και δεν φτάνουμε με τα ράπιντ. Και για πόσο ακόμα. Από τη μια Υγειονομικοί που βρίσκονται ακούσια σε κατ’ οίκον περιορισμό, τιμωρημένοι για το κακούργημα που διέπραξαν από τον Σεπτέμβρη, να πουν όχι στον εμβολιασμό και ήθελαν να μάθουν τι περιείχε, αυτό το σκεύασμα μέσα. Έφτασαν Μάρτη μήνα να βρίσκονται, κάποιοι εξ αυτών, σε απεργία πείνας, ημιλιπόθυμοι σε καροτσάκια έξω από την Βουλή διεκδικώντας την αποκατάστασή τους.
Από την άλλη, Άξιοι γιατροί και δικηγόροι, οι ΌΧΙ του πληρωμένου συστήματος παλεύουν για την αποκατάσταση της αλήθειας, και όχι παραμύθια περί του κόβιντ19. Κάποιοι εξ’ αυτών έφαγαν αδίκως τις μηνύσεις τους, από τους κάποτε εμφανείς και τώρα αφανείς <ήρωες> των παραπολιτικών.
Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στα καύσιμα, στο ρεύμα έφτασε στο ζενίθ. Η φτωχοποίηση των πολιτών από την ίδια την κυβέρνηση, και το να μοιράζει ξάφνου επιδόματα με το καλημέρα σας παραπαίει στο να κλείσουν τα στόματα, έστω και χωρίς μάσκες για να έχουμε… και να μην λέμε. Θα το ρίξουν όμως στον πόλεμο.
Για να φτάσουμε και στον πόλεμο, στην Ουκρανία. Ποιος φταίει άραγε, και γιατί ξεκίνησε είναι ένα ερώτημα που μπορούν να απαντήσουν οι Υπερδυνάμεις, που ήθελαν να ξεκινήσει. Και εννοείται πως για όλα φταίει ο φορολογούμενος πολίτης, ακόμα και που αναπνέει. Πίσω από όλα αυτά βρίσκονται τα μεγαλύτερα συμφέροντα των κυβερνώντων. Οι δικοί μας πιόνια. Αλλά μέσα σε όλα αυτά την πληρώνουν πάντα οι αθώοι. Και ειδικότερα τα παιδιά.
Για να καταλήξουμε στην σημερινή μας μέρα και να αποκαλυφθεί το έγκλημα τριών μικρών αθώων ανήλικων παιδιών από την ίδια τους την μάνα. Που για να γίνεις μάνα, πρέπει να έχεις λύσει τα υπαρξιακά σου, και αν δεν τα έχεις λύσει να ξέρεις τουλάχιστον να τα διαχειριστείς, γιατί πάντα με την γέννηση των παιδιών, υποσυνείδητα ζούμε ως ενήλικες, την ζωή των γονιών μας. Και αν δεν το συνειδητοποιήσουμε και δεν το αλλάξουμε αυτό θα διαιωνίζεται και στις ζωές των παιδιών. Η Ανάπαυσή τους να είναι πλέον Ανάλαφρη από την ζωή που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Σίγουρα αγαλλίασαν στα Χέρια του Ουράνιου Πατέρα.
Γιατί όλα αργά ή γρήγορα αποκαλύπτονται. Αυτό που μετράει είναι η Σωτηρία της ψυχής του καθενός από εμάς. Και να δίνουμε το χέρι σε εκείνους που μας το απλώνουν.