Μόνο και μόνο που κοιτάζω τα αθώα ματάκια των παιδιών μου και το πως με εμπιστεύονται, είμαι για αυτά όλος τους ο κόσμος. Πως μπορώ να εκμεταλλευτώ αυτές τις αθώες ψυχούλες, είναι τόσο αγνές που εξαρτούνται καθαρά από τον ενήλικα που τα μεγαλώνει. Προσέχουνε τι λες, τι τρως, πως συμπεριφέρεσαι λαμβάνουν σήματα ψυχολογίας είτε θετικής είτε αρνητικής που ούτε διανοείσαι ότι τα αισθάνονται και τα αντιλαμβάνονται όλα. Τώρα τα βλέπω που κοιμούνται και συναισθήματα αγάπης με πλημμυρίζουν μέσα μου. Ναι δεν είμαι τέλεια. Και φωνάζω, νευριάζω, και λάθη έκανα και κάνω και δυσκολεύομαι στο μεγάλωμά τους, αλλά είμαι εδώ. Να τα αγκαλιάζω και να είμαι δίπλα τους. Είμαι ο άνθρωπος που επέλεξαν για μαμά. Με αφορμή αυτά τα τρία αθώα πλασματάκια που χάθηκαν τόσα πρόωρα, τόσο άδικα. Πως τέτοιοι άνθρωποι μπορούν και κάνουν κακό σε αυτά? Πως αισθάνονται άραγε την ώρα που απλώνουν χέρι επάνω τους και προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις; Με τι δύναμη κάνουν ότι κάνουν? Είναι πραγματικά σοκαριστικό, πώς αθώες παιδικές ψυχούλες, ζωάκια ανυπεράσπιστα να εξαρτώνται αποκλειστικά από εσένα, και εσύ να επιλέγεις το τέλος τους. Ίσως και καλύτερα που έφυγαν από αυτούς τους απάνθρωπους και βίαιους <δικούς τους> οικείους ανθρώπους. Η ψυχή τους ολοκλήρωσε αυτό που ήθελε να ολοκληρώσει και έφυγαν ξανά πίσω για την Παραδεισένια τους, καλύτερα υποσχόμενη, ζωή. Εκεί που πραγματικά ανήκαν και φόρεσαν τα αληθινά τους φτερά. Η ζωή τους στα επίγεια και με αυτά που θα βίωναν ως παιδιά, σαν ενήλικες θα είχαν στιγματιστεί και θα ζούσαν χωρίς εμπιστοσύνη και αγάπη στο ευρύτερό τους περιβάλλον και στην κοινωνία ειδικότερα. Θα ζούσαν ναι μεν ,αλλά με καρδιά ψυχικά τραυματισμένη. Για αυτό στην αγκαλιά της Παναγίας και του Χριστούλη, θα πάρουν όλη την ζεστασιά και την αγάπη που δεν τους δόθηκε εδώ. Απλόχερα. Μια Προσευχή ομαδική όσο παράλογο μπορεί να ακούγετε αποδίδει, και εισακούετε, εκεί Ψηλά. Ηρεμεί και γαληνεύει τις ψυχές. Καλό ταξίδι στην γειτονιά των Αγγέλων. Είμαι σίγουρη ότι σας Προσέχουν εκεί Ψηλά.