Καινούργια εβδομάδα, καινούργιοι στόχοι, καινούργια ημέρα. Ναι μπορεί να φτάνει στο τέλος της αλλά εξακολουθεί να είναι καινούργια και με όλες τις εκπλήξεις που επιφέρει. Και το τέλος της για μένα σηματοδοτεί την δικιά μου ψυχαγωγική ώρα, από τις 21.00 μ.μ Ναι αυτό κάνω ηρεμώ και αναπνέω. Το ομολογώ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ το διάβασμα με το παιδί. Θέλει βοήθεια, το γνωρίζω αλλά με νευριάζει και νευριάζω με εμένα που έχω νεύρα. Είναι σαν να διαβάζω για εμένα, και να εξετάζομαι εγώ. Και ακολουθεί άλλο από πίσω που θα κάνουμε ακριβώς τα ίδια. MI DIOS. STAY CALM. Είναι δύσκολο το μεγάλωμα των παιδιών και η διαπαιδαγώγησή τους . Όποια ονειρεύεται ότι θα είναι για πάντα μέσα στο ροζ σύννεφο είναι βαθιά νυχτωμένη. Μέσα σε όλες ήμουν και εγώ. Ε, ναι δεν σου πάει και να το αφήσεις στο έλεος του. Είναι σαν ένα ζυμαράκι εύπλαστο, το πας από εδώ το πας από εκεί, και του δίνεις την μορφή που θες. Τα ρουφάνε σαν καλαμάκι εύκολα και τα ξεχνάνε επίσης εύκολα, αλλά και αυτή η μάνα που κάνει τόσα από το πρωί, να γένει και δασκάλα. Μόνο στα χωράφια που δεν πάει πια. Πάει πολύ. Ναι είπα να άφηνα την δουλειά, να τα στηρίξω, όπερ και εγένετο. Στο μυαλό εύκολο, στην πράξη δύσκολο. Αλλά είμαι εδώ βράχος ακούνητος. Και τον κλόουν θα κάνω που τον κάνω για να είναι καλά. Η ασφάλειά τους είναι η οικειότητα τους που αισθάνονται στον βράχο μάνα.