Σήμερα. Η ημέρα μου ξεκίνησε όμορφα. Βγήκα για το τρέξιμό μου, το οποίο απήλαυσα, και έπεσα με τα μούτρα στην κουζίνα να φτιάξω τα πολυπόθητα τσουρέκια, εύκολα και αφράτα και επειδή ήμουν αποφασισμένη, μου βγήκαν και ωραία. Μαγείρεψα κάτι γρήγορο, έβαλα πλυντήριο, πήγα για ένα ραντεβού, πήγα να παραλάβω ρούχα των παιδιών αφού χάθηκα στα Μεσόγεια και έψαχνα να βρω την asc .Μα τι ταλαιπωρία, έχασα και το Ιερό Ευχέλαιο. Ευτυχώς που μου έφερε το γειτονάκι. Γύρισα μάζεψα ρούχα, βαλίτσες, για την αυριανή εξόρμηση. Μα τι κούραση. Ευτυχώς τα κατάφερα και σήμερα.
Τώρα η Ραγού μου κοιμάται μέσα στο σακβουαγιάζ. Το γλυκουλίνι μου. Έφαγε και έτρεξε γρήγορα στο κρεβατάκι της. Μάλλον κατάλαβε ότι θα φύγουμε. Κάτι τέτοιες στιγμές αναχωρήσεως στεναχωριέμαι που τα αφήνω. Από τη μια θέλω να φύγω, από την άλλη δεν θέλω να τα αφήνω. Πάντα Ο Θεός δεν με αφήνει και μου στέλνει κάποιον από το πουθενά, και έτσι δεν μένω ξεκρέμαστη. Τώρα παρέδωσα. Τα ετοίμασα όλα, και κάθομαι στο αγαπημένο μου κρεβατάκι. Τι αγάπη. Κολλήσαμε και δεν ξεκολλάμε. Τα βλέφαρά μου πέφτουν. Θα τα αφήσω να ξεκουραστούν. Και αύριο μια καινούργια μέρα ξεκινά και θα συνεχίσω τα τελευταία μέχρι να αναχωρήσουμε. Δεν πήγα Εκκλησία φέτος όσο το ήλπιζα, δεν προλαβαίνω τα παιδιά μεγαλώνουν, τρέχω και δεν φτάνω. Τι να σου κάνει ένας άνθρωπος μόνος. Να τρέχει για τέσσερις και δύο τρίχινα μέσα στο σπίτι, και ένα έξω. Δεν πειράζει, παρακαλώ τον Θεό να μου δίνει δύναμη και ψυχική ηρεμία, να αντιμετωπίζω την μέρα μου.
Εύχομαι Καλό Πάσχα και καλή Προσωπική Ανάσταση στην Ζωή του καθενός.